จื่อเถาเห็นถึงเค้าลางหายนะแล้ว วันนี้มีขโมยได้ยังไงกัน หรือว่าตอนนี้การเก็บภาษีมานักจนชาวบ้านหันไปลักเล็กขโมยน้อยอย่างนั้นหรือ ช่างน่าเจ็บปวดใจยิ่งนัก
“เด็ก ๆ มาหลบด้านหลังเร็วเข้า” จื่อเถาที่ตักขนมส่งให้ลูกค้าที่มาซื้ออีกคนแล้วก็ขยับหม้อขนม กลัวว่าขโมยจะวิ่งมาชนแล้วจะโดนคนอื่นจนบาดเจ็บเอา หม้อบัวลอยของนางก็กำลังร้อนอีกด้วย หากผู้ใดโดนน้ำร้อนลวกไปจะแย่เอาได้
เมื่อเสียงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จื่อเถาจึงชะโงกหน้าเข้าไปดู ใครกันที่เป็นขโมย แต่ทว่าเพียงเด็กตัวกะเปี๊ยกที่วิ่งหยิบหมั่นโถวไว้ในปากกับในมือสองชิ้น นางคิดว่าคงเป็นคนยากไร้ที่หิวโหย จึงไปดักเขาไว้
“นี่เจ้าหนู” จื่อเถาคว้าแขนเจ้าหัวขโมยตัวจิ๋วไว้ แต่เขาดิ้นรนจนอาเต๋อต้องมาช่วย
“ปล่อย...ปล่อยข้า...ปล่อย” เจ้าหนูน้อยออกแรงมากเข้าแต่ไม่เท่าแรงผู้ใหญ่ แล้วเถ้าแก่ร้านหมั่นโถวก็วิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบ
“นี่เจ้าขโมยของร้านข้า...ตายซะเถอะ”
