จื่อเถาสะดุ้งตื่นพร้อมกับใบหน้าที่ชุ่มด้วยเหงื่อ และแรงหอบหายใจด้วยความหวาดกลัว สองมือยกขึ้นปิดใบหน้าเพื่อตั้งสติ หัวเล็ก ๆ ของจื่อเถาส่ายไปมา แต่เมื่ออากาศที่ภายนอกเย็นฉ่ำ แต่ภายในห้องนางกลับรู้สึกร้อนระอุ
จื่อเถาปลดชุดตัวนอนออกหนึ่งชั้น เพราะคิดว่าอากาศจะเย็นนางจึงใส่เสื้อผ้าหนาหน่อย แต่เมื่อฝันร้ายเช่นนี้กลับรู้สึกว่ามันหนาเกินความจำเป็น ทำให้ร่างกายนอนไม่สบายจึงฝันร้ายขึ้นมาได้
เมื่อปลดชุดเสร็จแล้วนางจึงทิ้งกายอันอ่อนเพลียเพราะยืนขายของตั้งแต่เย็น พร้อมกับดวงตาที่ใกล้จะปิด ใบหน้าขยับเกยกับหมอนพร้อมดึงผ้าห่มมาคุมกับร่างกายแล้วหลับไปอีกครั้ง
เช้าวันรุ่งขึ้น จื่อเถาเตรียมของไปขายที่ตลาดการค้าเสรีอีกครั้งหลังจากหยุดไปเสียนาน ทั้งวันนี้ยังมีเด็กน้อยนามว่าหมี่หวงที่จะมาช่วยงานในร้านของนางอีกด้วย
“ตื่นนานแล้วหรือลูก” ชิงชิงเมื่อยขบตั้งแต่เมื่อคืน ทำให้วันนี้ตื่นสายอับอายลูกสาวนักที่ตื
