“ดีมาก เอาล่ะทุกคนกินข้าวกันเถอะ วันนี้ทำมาพิเศษให้เจ้าทุกคน” วันนี้เป็นข้าวผัดกระเพรากับไข่ดาวเยิ้มคนละฟอง ส่วนนางก็กินเหมือนเขาทุกคนเช่นกัน ท่านลุงลู่กับพี่อาเต๋อส่งพวกนางเสร็จแล้วก็เตรียมกลับไปเตรียมของขายในวันพรุ่งนี้ แล้วจะมารับอีกทีในตอนเย็น
หมี่หวงมองข้าวในกล่องข้าวตรงหน้า เขารู้สึกว่ามันน่ากินจนแทบอยากร้องไห้ที่เดียว เขาไม่เคยกินของดีขนาดนี้มาก่อน
“กินสิ รออะไรอยู่” จื่อเถาบอกเขา
“ข้าไม่เคยกินของดีเช่นนี้เลยขอรับ” การได้กินไข่สักฟองยังใช้เวลานานมากสำหรับเขา แต่เจ้าพวกนี้น่าอิจฉานักที่ได้กินของดี ๆ ทุกวัน
“เมื่อก่อนข้าก็เหมือนเจ้า ไม่ค่อยได้กินของดี พออยู่กับพี่จื่อเถาข้าก็ได้กินทุกวัน” อี้หานเขามีชะตาที่ไม่ดีมาก่อนจึงเข้าใจหมี่หวง คิดว่าหมี่หวงก็ลำบากเช่นเดียวกัน
“ข้าก็ด้วย เมื่อก่อนข้าไม่ได้กินของดี พี่จื่อเถาเลี้ยงข้า ข้าก็อ้วนท้วนทีเดียว” ลู่หลงก็อยากยกความดีชื่นชมพี่ส
