จื่อเถาแอบมาส่องท่านแม่กับพี่ไป๋อวิ๋นแล้วยืนพิงอยู่ข้างประตูเงียบ ๆ แล้วก็เอ่ยบางคำออกมา
“ท่านจะเร่งร้อนเกินไปแล้วนะเจ้าคะ ท่านแม่ข้าไม่ได้ใกล้ชิดบุรุษมานาน แม้แต่ตอนที่ข้าอยู่กับบิดา ท่านแม่เล่าว่าเขาผู้นั้นแนบชิดท่านแม่เมื่อตอนจะมีข้าแค่ครั้งเดียว ท่านก็สงสารท่านแม่ข้าหน่อยเถิด” นางพูดคล้ายเห็นใจแต่ความหมายนั้นต้องการหยอกล้อพี่ไป๋ของตน ที่ตอนไม่รีบก็เรื่อยเจื้อย แต่พอรีบก็พุ่งราวกับลูกธนูพุ่งใส่ท่านแม่ของนางเชียว
“เจ้าพูดจริงหรือ” ไป๋อวิ๋นยิ่งกว่าดีใจที่ชายผู้นั้นแนบชิดกับนางแค่ครั้งเดียว
“ข้าจะโกหกท่านทำสิ่งใด ไม่ใช่ท่านก็รู้หรือว่าบิดาข้าใจเสาะเกาะชายกระโปรงมารดา อยู่ในโอวาทจนทำให้แม่ข้าเจ็บช้ำใจจนต้องออกมาอยู่ข้างนอกอย่างไรเล่า”
จื่อเถาเล่าความขมขื่นของท่านแม่ให้เขารับรู้สักเล็กน้อย และไม่ได้หวังให้เขาเข้ามาเพื่อทำร้ายมารดาของนาง หากเป็นเช่นนั้นต่อให้เขาเป็นองค์ชายใหญ่ก็เถอะ น
