ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ที่ยังคงดังระงมอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายความร้าวรานนั้น นนท์สะดุ้งเล็กน้อย เขาพยายามข่มเสียงให้ปกติแล้วร้องถามออกไปทั้งที่นัยน์ตายังแดงก่ำ
"ใคร... ใครน่ะ?"
"กูเอง..." เสียงที่ตอบกลับมานั้นคุ้นหู เป็นน้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงด้วยความใจดีของลุงชู
นนท์ถอนหายใจยาวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางเหมือนคนไร้วิญญาณ
ลุงชูเดินยิ้มร่าเข้ามาในห้องพร้อมกับเป้ใบเก่งที่สะพายอยู่บนบ่า แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูและเห็นสภาพของสองผัวเมียที่นั่งหน้าชื่นอกตรม รอยยิ้มบนใบหน้าของแกก็หุบลงฉับพลัน แกมองเห็นคราบน้ำตาบนแก้มของพลอยและแววตาที่แตกสลายของนนท์
"มีอะไรกันเหรอ? ทำไมสภาพเป็นแบบนี้ล่ะวะ" ลุงชูถามด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดลงทันที
นนท์ไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่ก้มหน้านิ่งปล่อยให้ความเงียบทำงานแทนคำพูด ส่วนพลอยที่กำลังปาดน้ำตาออกจากใบหน้าสวยก็เงยหน
