หลังจากหวางโฮ่วว่าราชการร่วมกับไท่จื่อมาเป็นเพลาสองวันมาแล้ว พระนางแทบไม่ได้พักผ่อนเสียเลย ทำให้ไท่จื่อและกงจู่เป็นห่วงพระนางยิ่งนัก เมื่อพระราชออกว่าราชการร่วมนั้น กงจู่เสด็จมาดูแลต้าหวางจนสิ้นว่าราชการ และประทับอยู่เป็นเพื่อนพระนางอีกประมาณสองสามชั่วยามถึงจะเสด็จกลับไปยังจวนพร้อมกับไท่จื่อที่เสด็จกลับตงกงเช่นกัน
สองวันมานี้ ต้าหวางยังไม่มีท่าทีจะฟื้นขึ้นจากการบรรทม ทำให้หวางโฮ่วทุกข์พระทัยยิ่งนัก นอกจากหมอหลวงที่คอยดูพระอาการที่อยู่ในตำหนักแล้ว พระนางให้ตามหาหมอที่ดีที่สุดมาดูแลพระองค์อีกด้วย
“เหนียงชินพักผ่อนบ้างเถอะพระเจ้าค่ะ ให้หม่อมฉันและเกาหยางคอยดูแลฟู่จวินเถิดเพคะ” ไท่จื่อตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง และอ้อนวอนพระนาง
“เหนียงชินพึ่งออกจากว่าราชการเสร็จ ไปสรงน้ำก่อนดีหรือไม่เพคะ” กงจู่ตรัสแผ่วเบา
“มันเป็นหน้าที่ของข้า ในฐานะฟูเหรินที่ดูแลฟูจวิน ข้าละทิ้งหน้าที่นี้ไม่ได้หรอก” หวางโ
