หวางโฮ่วประทับนอนข้างต้าหวาง ขณะที่ต้าหวางแย้มพระสรวลทอดพระเนตรมองพระนางด้วยความรักและลุ่มหลง เพลาผ่านไปหลายสิบปี ไม่มีวันใดที่พระองค์หยุดรักพระนางได้เลย อาจเป็นเพราะความดี และการทุ่มเทของพระนางที่มีให้พระองค์ตลอดมาทั้งที่พระองค์มองเห็น และพระองค์มองไม่เห็นก็ตาม
ข้ารู้สึกโชคดีที่เทียนจวินและเจ้าแม่หนี่วาประทาน ซินเซียงมาเป็นคู่ชีวิตของข้า (้เทียนจวิน แปลว่า เง็กเซียน)
“ต้าหวาง” หวางโฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบา ทอดพระเนตรมองพระองค์ในอ้อมกอด และแย้มพระสรวล
“ซินเซียง” ต้าหวางแย้มพระสรวล และประทับพระโอษฐ์ที่พระนลาฏแผ่วเบา
“ต้าหวาง” พระนางตรัสอ่อนหวานยิ่งนัก
“พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันนะ” ต้าหวางตรัสแผ่วเบา
“ไปที่ไหนเพคะ” พระนางตรัสถามด้วยความสงสัย
“เป็นความลับ”
“เดี๋ยวนี้มีความลับกับหม่อมฉันนะ” พระนางตรัสเช่นนี้ และทุบเบาๆ ที่พระอุระเปลือยเปล่า
“พรุ่งนี้เจ้าจะรู้เอง” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ และ
