มู่หมิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่ก้าวเดินออกมาจากกระโจมหลวง เกาหลี่หวางเย่ที่เสด็จมาด้วยกันนั้น กลับแปลกพระทัยที่มู่หมิงมีสีหน้าที่ดูมีกังวลยิ่งนัก
“เจ้าคิดสิ่งใดอยู่” เกาหลี่หวางเย่ตรัสถาม
“ข้าว่าต้องเกิดศึกใหญ่แน่ ถ้านำกงจู่กลับไปด้วย” มู่หมิงทูลบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นใจ
“อย่างไรเสียนางก็ช่วยชีวิตเกอเกอไว้ถึงสองครั้ง เรารบกับแคว้นอู่และเรื่องคุกหลวง นางไม่หวั่นกลัวเลยสักนิด แม้กระทั่งเกอเกอของนางเอง นางก็ไม่กลัวข้า ข้านับถือน้ำใจนางยิ่งนัก” เกาหลี่หวางเย่ตรัสเช่นนี้
“แต่ถ้ากลับแล้วต้าหวางจะว่าเช่นไร” มู่หมิงทูลบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นวิตก
“อนาคตจะเป็นเช่นไรอย่าพึ่งไปนึกถึงเลย ขอให้เกอเกอมีความสุขก็พอ” เกาหลี่หวางเย่ตรัสเช่นนี้ และถอนพระปัสสาสะ
“อู่หยางหลินหายไปไหน!!!”
อู่ต้าหวางตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดัน ทอดพระเนตรเหล่าข้าหลวงในตำหนักที่สั่นด้วยความหวาดกลัวพระองค์ ที่กงจู่หายไปไหน พวกนางก็ไม
