เมื่อถึงที่หมายไท่จื่อเสด็จลงจากม้าก่อน แล้วทรงประคองพระนางลงมา พระนางทอดพระเนตรมองที่ศาลาริมแม่น้ำที่ชาวบ้านสร้างไว้ สวยงดงามสีขาวมีโต๊ะ และเก้าอี้สองตัว ไท่จื่อจับพระหัตถ์เรียวมาประทับนั่งที่พระเก้าอี้ ส่วนไท่จื่อเสด็จมาประทับนั่งบนพระเก้าอี้ข้างๆ พระนาง
“ทำไมไท่จื่อพาหม่อมฉันมาที่นี่เพคะ” พระนางตรัสถามเพราะทรงสงสัย
“ข้าพาเจ้ามาดูพระจันทร์ด้วยกัน” ไท่จื่อตรัสอ่อนโดย อีกทั้งไท่จื่อโอบพระอังสาของพระนางแทบชิด พระนางซบพระอังสาของไท่จื่อเช่นกัน ทอดพระเนตรมองดูดวงจันทร์ลอยเด่นบนนภาชั่วครู่ และหันมาทอดพระเนตรไท่จื่อที่ยังคงทอดพระเนตรดวงจันทร์อยู่
“พาหม่อมฉันกลับวังเถอะเพคะ” พระนางตรัสแผ่วเบา
“ข้าอยากอยู่กับเจ้านานๆ เจ้าจะกลับแล้วหรือ” ไท่จื่อตรัสอ่อนโยน
“หม่อมฉันกลัวคนจะมาเห็นพระองค์” พระนางตรัสเช่นนี้ ไท่จื่อจับพระหัตถ์ของนางขึ้นมาประทับพระโอษฐ์เบาๆ
“ข้าคิดถึงเจ้าทุกเมื่อเชื่อวัน เจ้าจะใ
