ไท่จื่อเสด็จกลับมาที่ตงกงด้วยรถม้า พร้อมกับกงจู่โดยที่ไม่ตรัสสิ่งใดตั้งแต่เสด็จกลับจากวัง ไท่จื่อเสด็จลงมาก่อน หรูอวี้ประคองกงจู่เสด็จลงมาจากรถม้า นางกำนัลหลิวหลานและเหล่าข้าหลวงยี่สิบกว่าคนที่รอต้อนรับทุกคน ทุกคนต่างมองกงจู่ที่ประทับยืนเคียงข้างไท่จื่อ แต่ทว่าไท่จื่อกลับไม่ตรัสสิ่งใด เสด็จเข้ามาในห้องโถง กงจู่เสด็จมาประทับนั่งด้านข้างพระองค์
“หลิวหลานข้าจะให้เจ้ารับใช้อู่หยางหลิน นางจะเป็นว่าที่ไท่จื่อเฟย ส่วนหรูอวี้เรียนรู้งานจากหลิวหลานด้วย” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้
“เพคะ” หลินหลานทูลบอกไท่จื่อ และทอดพระเนตรมองกงจู่และหรูอวี้ด้วยรอยยิ้ม กงจู่แย้มพระสรวลให้นางเช่นกัน
“พวกเจ้าออกไปได้แล้ว” ไท่จื่อตรัสเช่นนี้ เหล่าข้าหลวงถวายบังคมและก้าวเดินออกไป
ทันใดนั้นในห้องโถงแห่งนี้กลับเงียบสนิทอีกครั้ง นอกจากเสียงของลมหายใจของคนในห้องโถงเท่านั้นที่ดังออกมา ไท่จื่อลูบพระพักตร์ อีกทั้งสีพระพักตร์เคร่งเค
