อู่หยางหลินกงจู่ประทับอยู่ในเรือนเจียวฟางที่ประทับอดีตไท่จื่อเฟยทุกพระองค์ ซึ่งอยู่ในตงกง วันนี้พระองค์ตื่นบรรทมเช้าว่าทุกวัน แต่วันนี้ช่างแปลกไปหรูอวี้และหลิวหลานกลับไม่อยู่ในเรือน กลับมีหญิงชราผมขาวเกือบทั้งหมด อายุประมาณหกสิบกว่าๆ แต่ใบหน้าของนางงดงามไม่เหมือนหญิงชราทั่วไป อีกทั้งหญิงชราผู้นี้สวมชุดสีขาวสะอาดตา นั่งอยู่บนตั่งปลายพระแทน อีกทั้งนางยังทอดมองพระนางที่ประทับนั่งอยู่เช่นนั้น
“ไว่จู่หมู่ ท่านเป็นใครหรือ แล้วท่านเข้ามาได้อย่างไง” กงจู่ตรัสถามด้วยทรงสงสัย (ไว่จู่หมู่ แปลว่า ยาย)
“ข้าพิงถิง ข้าเป็นแม่นมของเกาหรงเยว่ไท่จื่อ ไท่จื่อให้ดูแลพระองค์” แม่นมทูลบอก กงจู่หมายจะทำความเคารพนาง แต่ทว่านางลุกขึ้น และจับพระหัตถ์กงจู่เอาไว้
“เรียกข้าหยางหลินเถอะค่ะ” กงจู่ตรัสเช่นนี้ และแย้มพระสรวล
“เพคะ” แม่นมทูลบอกด้วยรอยยิ้ม หลิวหลาน และหรูอวี้ก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับฉลองพระองค์ตัวใหม่ มาวา
