“หวางเย่เสด็จไปไหนมาพระเจ้าค่ะ อีกทั้งเปื้อนดินด้วยกระหม่อมหากันทั้งตำหนัก เกาตี้หวางเย่ก็ไม่ประทับที่ฉุนอิ๋งกง”
รุ่ยอันทูลด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะเขาวิ่งไปหาหวางเย่ที่ไท่หวังกง ที่นั่นบอกว่าพระองค์เสด็จออกมาพร้อมกับเกาตี้หวางเย่ เขากลับมาที่ตำหนักอีกครั้งก็ไม่เจอ พอให้ขันทีไปหาที่ฉุนอิ๋งกง หวางเย่ก็ยังไม่เสด็จกลับมาอีก ถ้าเขาไม่ป่วยเขาคงตามเสด็จด้วย วันนี้พระองค์จึงเสด็จพร้อมกับขันทีอีกคน จึงไม่รู้ว่าพระองค์เสด็จไปไหนกันแน่
“อย่าบ่นเลยข้ากลับมาแล้ว” หวางเย่แย้มพระสรวลทันที
“เปลี่ยนชุดก่อนเถอะพระเจ้าค่ะ ถ้าหวางโฮ่วมาทอดพระเนตรเห็นพระองค์ในสภาพเช่นนี้ พระนางจะโดนตำหนิเอาได้” รุ่ยอันทูลบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“รุ่ยอัน นับวันเจ้ายิ่งพูดมากนะ” หวางเย่แย้มพระสรวล
“เกอเกอ” พระสุรเสียงของเกาหยางกงจู่ดังมาแต่ไกล ขณะที่กงจู่เสด็จเข้ามาในตำหนักพร้อมกับห่อผ้าสีชมพู ไร้นางกำนัลติดตาม พระองค์มีพระ
