“เจ้าทำดีมาก มู่เฉิน เจ้าตีแคว้นเจิ้นจนชนะ อีกทั้งได้อีกหกหัวเมืองคืนมา”
ต้าหวางตรัสชื่นชมมู่เฉินที่ยืนอยู่หน้าขนนางในท้องพระโรง
“ขอบพระทัยที่ทรงชม” มู่เฉินกุมหมัดทั้งสองข้างก้มลงเล็กน้อย
“ชัยชนะในครั้งนี้ เป็นที่พอใจของข้าอย่างมาก เพราะแคว้นเจิ้นเป็นหอกข้างแคร่เรามานาน ข้าจึงเห็นสมควรว่าจะปูนบำเหน็จให้เจ้ากับเหล่าเจียนจวินที่เดินทางไปกับเจ้า แต่กับเจ้าเป็นผู้นำทัพในครั้งนี้
ข้าขอมอบทองและเงินอย่างละร้อยชั่ง และข้าขอมอบเกาหยางเป็นฟูเหริน ของมู่เฉินต้าเจียนจวิน” ต้าหวางทูลบอกเช่นนี้ เขานั่งลงคุกเข่าทั้งสองข้างกำหมัดทั้งสองข้าง
“เป็นพระมหากรุณาธิคุณพระเจ้าค่ะ” มู่เฉินทูลต้าหวาง
“พวกเจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
“ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”
นางกำนัลก้าวเดินเข้ามาในอิ๋งเหม่ยกงด้วยสีหน้าดีใจยิ่งนัก แล้วก้าวเดินมายังที่ตั่งที่ประทับ ขณะที่กงจู่ทรงจัดดอกไม้ใส่แจกันกับนางกำนัลอีกสองคน
