ผ่านไปสามวันต่อมาไร้วี่แววต้าหวางจะเสด็จกลับมาไท่หวังกง หรือประทับอยู่ในวังหลวงแห่งนี้ ทั้งซินโจและมู่เฉินต่างจนปัญญาจริงๆ ขณะที่หวางโฮ่วเองก็บรรทมไม่หลับเช่นกัน พระนางทรงกระวนกระวายพระทัยยิ่งนัก พระนางกลัวว่าพระองค์จะเป็นอะไรไปที่ไหน และจะเป็นอันตรายหรือไม่ เพราะส่วนหนึ่งในวังหลวงมีตำหนักร้างหลายหลัง ซึ่งพระนางก็ให้เหล่าข้าหลวงของซ่งเมิ่ง และข้าหลวงจางซื่อไปตามหาเช่นกัน ก็หาไม่พบแต่อย่างใด
ซ่งเมิ่งก้าวเดินเข้ามาในห้องทรงงานด้วยสีหน้าโกรธจัด และเคร่งเครียดยิ่งนัก ขณะที่หวางโฮ่วตรวจฎีกาที่อยู่เต็มโต๊ะ ส่วนหนึ่งต้าหวางต้องมาอนุมัติและลงตราประทับ ซึ่งบางเรื่องพระนางก็ไม่สามารถก้าวก่ายได้
“ทูลหวางโฮ่ว ต้าหวางประทับอยู่ห้องพักของนางกำนัลโจเหม่ยพระเจ้าค่ะ” ซ่งเมิ่งทูลพระนางด้วยน้ำเสียงระงับโทษะลง พระนางทรงวางซู่ฝ่าลงแท่นวาง
“แต่นางเป็นนางกำนัลของข้า ฝ่าบาทไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไง” พระนางตรัสถา
