ซินเซียงไท่หวงไท่โฮ่วเสด็จมาประทับในไท่เฉินกง ภายในวังหลวงโดยต้าหวางได้ไปทูลต่อพระนางว่า อยากดูแลพระนางอย่างใกล้ชิด ถ้าพระนางประทับอยู่ที่กวางหลินกงนั้นใช้เพลาเป็นครึ่งวันกว่าจะถึง พระองค์จึงทูลเชิญพระนางมาประทับที่นี่ได้สองเดือนแล้ว อีกทั้งพระนางก็มีพระชนมายุแปดสิบพรรษา เสด็จไปไหนลำบากมากขึ้น แต่ยังคงเสด็จไปเขาหมิงซานเดือนละครั้งเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนเกาเทียนหมิงต้าหวางฟูจวินของพระนาง
ซินเซียงไท่หวงไท่โฮ่วประทับนอนบนตั่งบรรทมอยู่นั้น พระนางสดับเสียงฝีเท้าเบาๆ ตรงมาหาพระนาง พระนางลืมพระเนตรขึ้นทอดพระเนตรเกาเทียนหมิงต้าหวางที่แย้มพระสรวลให้พระนาง อีกทั้งยังคงดูเหมือนชายวัยกลางคนที่ดูแข็งแรง
“ต้าหวาง ต้าหวาง” พระนางตรัสเรียกเกาเทียนหมิงต้าหวางแผ่วเบา และลุกขึ้นประทับนั่ง
“ซินเซียงหวางโฮ่ว ทำไมหน้าตาเจ้าดูแก่กว่าข้าเสียอีก” ต้าหวางแย้มพระสรวล สายพระเนตรนั้นอ่อนโยนเปี่ยมไปด้วยความรัก
“ต้าหว
