เมื่อครั้งหวังหวางโฮ่วทำคุณไสยใส่พระนาง และพระนางคิดบัญชีกับหวังหวางโฮ่ว
“สุขสบายดีไหม หวังเหม่ย” ซินกุ้ยเฟยตรัสด้วยพระสุรเสียงเรียบเฉย หวางโฮ่วเงยพระพักตร์ขึ้นมาทอดพระเนตรซินกุ้ยเฟย กุ้ยเฟยทอดพระเนตรหวางโฮ่วที่มีพระพักตร์เรียบเฉย แต่ทว่าพระเนตรทั้งสองข้างนั้นบวมเป่งราวกับว่ากันแสงมาอย่างหนัก
“เจ้ามาทำไม เจ้าก็ได้ทุกอย่างไปแล้ว หรือเจ้ามาเย้ยหยันข้า ที่ข้าเคยสูงกว่าเจ้า แต่ตกอับเพียงนักโทษในเหลิ่งกง” หวางโฮ่วตรัสด้วยพระสุรเสียงจริงจัง ทอดพระเนตรกุ้ยเฟยในกระจกด้วยพระอารมณ์เกลียดชัง
“หวังเหม่ย สมัยก่อนข้ากับท่านไม่เคยมีเครื่องบาดหมางต่อกัน ท่านก็อยู่ส่วนท่าน ท่านก็อยู่ส่วนข้า เราสองไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกัน แต่มาวันนี้ท่านกลับใช้คุณไสยมาเล่นงานข้า เป็นเพราะความริษยาของท่าน สมแล้วที่ท่านต้องมาอยู่ในเหลิ่งกง ช่างหนาวเหน็บและเยือกเย็นเช่นเดียวกับใจของท่าน” ซินกุ้ยเฟยประทับนั่งยองๆ ทอดพระเนตรพระนาง
