“เจ้าคุยกับใครหรือ ได้ยินเสียงเบาๆ ออกมาจากห้องของเจ้า อีกทั้งคนที่สนทนาคล้ายหญิงวัยกลางคน” ไท่จื่อตรัสถามด้วยทรงสงสัย
“หม่อมฉันพูดคุยกับแม่นมพิงถิง” กงจู่ตรัสเช่นนี้
“แม่นมพิงถิงหรือ นางตายเมื่อสองปีที่แล้ว นางจะอยู่ได้อย่างไร” ไท่จื่อตรัสจริงจัง พระองค์เสด็จเข้ามาในห้อง พระองค์กลับเห็นเพียงข้าหลวง แต่ทว่ากลับไม่มีผู้ใด แม้กระทั่งนางกำนัลที่อยู่ในเรือน
“ไหนเจ้าบอกว่าเห็นแม่นมพิงถิงเลย” ไท่จื่อตรัสจริงจัง ทอดพระเนตรมองโดยรอบห้องกลับไม่มีผู้ใด
“ไม่เชื่อพระองค์ก็ถาม...หายไปไหนกันหมด” กงจู่ตรัสด้วยความแปลกพระทัย ว่าเหตุใดแม่นมพิงถิงรวมไปถึงข้าหลวงในตำหนักนั้นหลายไปกันหมด
“ถ้าเจ้าไม่ตาฝาด ไม่ก็ฝัน หรือไม่เจ้าก็โดนผีหลอก” ไท่จื่อแย้มพระสรวล
“แม่นมพิงถิง นางเป็นคนสอนหม่อมฉันร่ายรำด้วยตัวเอง หม่อมฉันไม่ได้ตาฝาดหรือผีหลอกทั้งนั้น หม่อมฉันเห็นคนเป็นๆ จริงๆ” กงจู่ตรัสจริงจัง
“ข้าจะเชื่อเจ้าแล
