ไท่จื่อเสด็จมายังหน้าเรือนเจียวฟาง เสด็จขึ้นบันไดหน้าเรือนทอดพระเนตรเห็นกงจู่ร่ายรำตามจังหวะปรบมือของเหล่าข้าหลวง ผ่านพระบัญชรที่มีแสงลอดผ่านออกมาให้เห็นเงาของกงจู่ พระองค์ทอดพระเนตรเช่นนี้และแย้มพระสรวลในความตั้งพระทัยที่จะร่ายรำถวายไท่โฮ่วอีกสองวันข้างหน้า ไท่จื่อหมายจะเสด็จกลับเรือนพัก แต่ทว่าเสียงพระทวารดังออกมาทั้งสองข้าง พร้อมกับพระวรกายของกงจู่และหรูอวี้ที่ออกมาพร้อมกัน กงจู่และหรูอวี้ถวายบังคมไท่จื่อโดยทันที
“เมื่อครู่เจ้างอนข้าหรือ” ไท่จื่อตรัสถาม
“หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์หึงหวงพระองค์อยู่แล้ว อีกภายภาคหน้า พระองค์ก็ต้องมีผิงเฟยเช่นเดียวกับต้าหวางองค์อื่นๆ” กงจู่ตรัสเรียบเฉย
“ข้ามีเจ้าเพียงคนเดียว ข้าสัญญา” ไท่จื่อตรัสตริงจัง และจับพระหัตถ์ของพระนาง
“เมื่อครู่พระองค์ยังประทับอยู่กับหรูกูเหนียงอยู่เลย” กงจู่ตรัสแผ่วเบา ไท่จื่อกลับแย้มพระสรวลทอดพระเนตรพระนางที่ก้มพระพักตร์ ไม่สบพระเน
