สามวันต่อมา ถังไปเฉินกลับมาจากประชุมเช้าที่ท้องพระโรง เขาก็มาดื่มน้ำชายามบ่ายในเรือนกลาง เพราะด้านนอกหิมะตกลงมาเป็นจำนวนมากในตอนกลางคืน ทำให้วันนี้อากาศด้านนอกช่างหนาวยิ่งนัก เขาจึงนั่งอยู่ในเรือนกาง ในมือของเขามีตำราปกครองอยู่ม้วนหนึ่ง เขาจดจำได้ทุกตัวอักษร ทันใดนั้นพ่อบ้านก้าวเดินเข้ามาหาเขา และเอ่ยบอกทันที
“นายท่านมีคนมาหาขอรับ”
“ใครหรือ” ถังไป่เฉินเอ่ยถาม
“เขาบอกว่าให้นายท่านเดินไปหาที่หน้าบ้าน” พ่อบ้านเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหวั่นเกรง
“ใครกัน ต้าหวางเสด็จมาหรือ” ถังไป่เฉินเอ่ยถามเช่นนี้ พ่อบ้านไม่เอ่ยสิ่งใด เขาจึงก้าวเดินไปหน้าบ้าน แต่ก็ต้องตกใจกับบุรุษที่หน้าบ้านนั้นคือ เกาหลี่หวางเย่ และองครักษ์หนึ่งคนที่คอยตามพระองค์ เขาจึงถวายบังคมทันที
“ตามสบายต้าซื่อคง”
“เกาหลี่หวางเย่ เชิญด้านในก่อนพระเจ้าค่ะ” เขาทูลบอกหวางเย่และนำพระองค์ไปยังเรือนกลาง พระองค์ประทับนั่งบนฟูกตรงที่ถังไป๋เฉินนั่
