“เจ้าคิดจะเผาตำหนักข้าหรือ อยากเผาก็เผาเลยข้ามีอีกหลายห้อง” เกาหลี่หวางเย่ตรัส ขณะที่เสด็จเข้ามาทรงเห็นนาง จะใช้เชิงเทียนเผาไปที่พระวิสูตร
หวางเย่เสด็จมาประทับนั่งที่ฟูก เอาตำราท่องเที่ยวของนักประพันธ์ขึ้นมาอ่าน แล้วหยิบขนมท้อเสวยทันที นางจึงวางเชิงเทียนลง แล้วนั่งบนตั่งบรรทม
“ข้าไม่เผาตำหนักเจ้าหลอก เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนอย่างไง” ถังเสี่ยวบ่น
“ก็เป็นคนจะเผาตำหนักข้าไงคิดว่าข้าไม่รู้หรือ” หวางเย่ตรัสเรียบเฉย แล้วเสด็จมาที่มาประทับนั่งที่ตั่งบรรทม ประทับนอนลงข้างๆ นาง นางกระเถิบหนีชิดผนังทันที
“เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร” หวางเย่ตรัสแผ่วเบา ทอดพระเนตรไปที่นาง และโอบกอดนางโดยที่นางไม่ทันตั้งตัว
“ปล่อยข้า...ปล่อยข้า...เกาหลี่” นางร้องโวยวายและดิ้นรนให้พระองค์ทรงปล่อย แต่ทว่าพระองค์กลับกอดแน่นกว่าเดิม
“ตัวเจ้าก็หอมดี” หวางเย่ประทับพระโอษฐ์บนแก้มของนาง
“เกาหลี่ปล่อยข้า” นางทูลบอกด้วยน้ำเสียงจริง
