ฉันจอดรถที่หน้าบ้าน บ้านที่เขาบอกยกให้ฉัน บ้านที่ฉันไม่ได้กลับมาอีกตั้งแต่ตัดสินใจเดินจากไป
เมื่อฉันก้าวขาเข้ามาในบ้านทุกอย่างดูสะอาดสะอ้าน เหมือนมีคนอาศัยอยู่
มีคนอยู่ที่นี่จริง ๆ
ภูผาคือคนคนนั้น
เพราะเสื้อผ้าและกลิ่นกายของเขาอบอวลภายในห้องนอนที่เราเคยนอนด้วยกัน
ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ฉันก็ไม่ลืมเลือน
"ว่าไง คิดถึงเหรอ" ใบหน้าหล่อยิ้มแย้มถึงแม้จะมีแววตาที่เศร้าหมองก็ตาม ภูผานั่งอยู่ที่ชายหาด ฉันจึงนั่งลงข้างกายเขา
หลังจากที่ฉันเดินตามหาทั่วบ้านแล้วไม่พบจึงเดินออกมาดูที่ริมหาดที่เราเคยเดินด้วยกัน
เขาอยู่ที่นี่จริงด้วย
"มานานแล้วเหรอ" เอ่ยถามเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศความเงียบที่มีเพียงเสียงคลื่นกระทบหาดทราย
"ชมมีอะไรจะถามภู ว่ามาได้เลย" เขาทอดสายตามองไปที่ทะเลอันกว้างใหญ่
“ถ้าถามตอนนี้จะทันไหม ถามถึงเรื่องที่หายไปและทิ้งชมไว้ให้เผชิญกับความทุกข์ใจเพียงคนเดียว ทั้งที่มันยังไม่ถึงเวล
