ไม่มีใครหน้าด้านกว่าปรัชญา
ทั้งที่เธอปฏิเสธไปแล้วว่า ‘ไม่เอา’ คนตัวสูงก็ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในห้อง เขาไม่มีอาการสะทกสะท้านหรือเสียใจกับคำปฏิเสธของเพลงตะวันแม้แต่น้อย
ร่างสูงกำยำถอยกลับไปนั่งกินไก่และดูรายการทีวีต่อราวกับเมื่อสิบนาทีก่อนไม่ได้พูดอะไรเอาไว้ แถมยังอาสาล้างถ้วยล้างจานเก็บให้ในฐานะผู้มาอาศัยพักพิงหาที่กินข้าว เพลงตะวันจึงมีเวลากลับมานั่งเขียนนิยายในห้องนอนต่อ
ดูเหมือนการมีเขาอยู่ในความคิดจะเป็นผลบวกกับเธอมากกว่าผลลบ เนื้อหาที่เขียนทิ้งเอาไว้เพราะไปต่อไม่ถูกกลับลื่นไหลขึ้นมา จนต้องมานั่งรัวแป้นพิมพ์ด้วยความขะมักเขม้น
กระทั่งรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังยืนมองจากด้านหลัง...
“ปรัชญ์! ห้ามเข้ามาในห้องนอนเรา”
“ปรัชญ์แค่จะมาบอกว่าล้างจานเสร็จแล้ว”
“ขะ ขอบคุณนะ...จะกลับหรือยัง เราจะได้ไปส่ง” รู้ตัวว่าเผลอเสียงเข้มใส่อีกฝ่าย เจ้าของห้องจึงกล่าวขอบคุณเขาอย่างนิ่มนวล
“ไม่เอา วันนี้จะนอ
