“ตะวัน ง่วงก็มานอน”
เจ้าของเสียงทุ้มเรียกเธอขึ้นมานอนบนเตียงเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่ทราบ แต่เพลงตะวันยังคงเอาแต่นั่งหน้าจอฝืนแต่งนิยายทั้งที่เวลาขณะนี้เกือบตีหนึ่ง
“มะ ไม่เอา ตะวันยังเขียนตอนนี้ไม่เสร็จ” คนตัวเล็กปฏิเสธคำชวนของเขาอย่างดื้อดึง เบือนหน้าหนีไปอีกทางพร้อมกับยกมือปิดปากหาวอีกครั้ง
หากเป็นสถานการณ์ปกติเธออยู่ไหวสบายมาก แต่เพราะแอลกอฮอล์เข้าปากเมื่อตอนเย็น ทำให้รู้สึกจิตใจผ่อนคลายจนแทบทนทานต่ออาการง่วงไม่ไหว
แต่อย่างไรก็ไม่ยอมขึ้นไปนอนเตียงเดียวกับเขาแน่ๆ
“ปรัชญ์นอนสิ พรุ่งนี้ต้องออกไปแต่เช้ามืดใช่ไหม?” ริมฝีปากบางตั้งคำถามอย่างมีความหวัง
ตั้งใจว่าจะรอจนกว่าเขากลับไป ค่อยล้มตัวลงนอนในตอนเช้า
“พรุ่งนี้? ไปไหน?”
“อะ อ้าว ก็ไปเปิดคลินิกไง”
“ตะวัน...วันนี้จันทร์ คลินิกหยุดครับ” คนตัวสูงพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนใจพลางแค่นหัวเราะกับอาการหลงวันหลงคืนของคนตัวเล็ก
ส่วนคนถูกทักท
