เข้าสู่สัปดาห์ที่สองของการอยู่ร่วมกัน เสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของคุณหมอหนุ่มกลายเป็นส่วนหนึ่งในห้องพักของเพลงตะวันไปแล้ว ที่ไหนมีของใช้ของเธอที่นั่นต้องมีของใช้ของเขาวางปะปนเช่นเดียวกัน
Rrrrr~!!
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นจากบริเวณหัวเตียง เจ้าของห้องควานหาต้นตอเสียงนั่นอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดรับสายโดยไม่มองคนโทรเข้ามา
“ปรัชญ์~” เสียงบรรยากาศโดยรอบจากในสายทำให้เธอจำได้ทันทีว่าคือเขา “ปิดคลินิกแล้วเหรอ”
(ยังครับ ปรัชญ์จะโทรมาบอกว่าวันนี้กลับช้าหนึ่งชั่วโมงนะ พอดีรถของพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์เสียปรัชญ์จะแวะไปส่งเขาก่อน)
“โอเค ปรัชญ์อยากกินอะไรไหม ตะวันจะสั่งมารอ”
(หิวมากไหม ถ้ายังไม่หิวปรัชญ์จะซื้อเข้าไปเอง)
“เอางั้นก็ได้”
(ลุกจากที่นอนได้แล้ว อย่าให้เห็นว่ากลับถึงห้องแล้วยังนอน)
“ลุกแล้ว กำลังจะไปเทอาหารเม็ดให้เจ้านมกับเจ้าเนย” คนตัวเล็กจงใจปิดประตูให้นอนให้อีกฝ่ายได้ยินว่าทำแบบนั้นจริง
