ไม่โกรธไม่ใช่เพลงตะวัน
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จคุณหมอหนุ่มก็สวมผ้ากันเปื้อนลายหมีทำหน้าที่ล้างจานและทำงานบ้านอย่างอื่นต่อเช่นทุกครั้ง เจ้าของห้องกอดอกนั่งมองทานูกิตัวโตยืนล้างจานด้วยใบหน้าบูดบึ้ง สมองหาวิธีจัดการดัดนิสัยเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้าสุดกำลัง
กระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกันเจ้าของร่างกายกำยำเดินพันผ้าเช็ดตัวหมิ่นเหม่ออกมาจากห้อง เพลงตะวันนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์คอยเหลือบตามองจนคุณหมอหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ผ้าห่มผืนหนากับหมอนใบโตจึงถูกอุ้มเดินเข้าไปหาคนตัวสูงพร้อมกับรอยยิ้ม
พรึ่บ!
เธอยัดใส่มือของอีกฝ่ายท่ามกลางความงุนงงไม่เข้าใจของเขา
“อะ อะไรครับ?”
ปรัชญาเอาคำว่า ‘ครับ’ เข้าสู้ ตาขวาของเขากระตุกไม่หยุดตั้งแต่เห็นรอยยิ้มนั้น
“ปรัชญ์ต้องไปนอนกับลูกๆ ของปรัชญ์” มือบางดันแผงอกแกร่งจนออกไปนอกห้องนอนสำเร็จ
คุณหมอหนุ่มคว้าข้อมือของเธอไว้หมับ ส
