CAP 5 | ไม่เคยทิ้ง

เกือบสองชั่วโมงบนโต๊ะอาหารหมดไปกับการพูดคุยเรื่องเก่าๆ หลังจากไม่ได้รวมตัวกันแบบนี้หลายปี คนพูดมากที่สุดบนโต๊ะคงเป็นว่านกับเทียนหอม ทั้งคู่พูดเรื่องเก่าๆ ตั้งแต่สมัยเข้าเรียนปีหนึ่ง งานรับน้อง จนถึงวิชาเลือกเสริมที่ทำให้มาเจอกับปรัชญา “เออ ตอนนั้นมึงบอกกูว่าอะไรนะที่ตัดสินใจไปเรียนวิชาหนังโป๊” ว่านพูดคำหยาบอย่างคล่องปากด้วยความเมา ความสนิทที่มีมาหลายปีทำให้เป็นกันเองจนเผลอหยาบคายตามประสาผู้ชายออกมา “ไอ้เวร วิชาการวางแผนครอบครัว เรียกดีๆ” จิตแพทย์หนุ่มรีบพูดออกไป พร้อมสงสายตาถึงความไม่เหมาะสมของคำพูดเพื่อน “เออ โทษๆ นั่นแหละทำไมมึงมาวิชานั้นนะ” “ก็เก็บเอง่ายไง ส่งงานครบก็ได้เอแล้ว” “เพื่อเอตัวเดียวมึงถ่อจากอีกวิทยาเขตมาเรียนเลยเหรอ?” ตั้งแต่ปีสามเป็นต้นไปนักศึกษาสายแพทย์และพยาบาลต้องย้ายไปเรียนอีกวิทยาเขต ซึ่งมีเครื่องมือทางการแพทย์และห้องปฏิบัติการพร้อมกว่า ต่างจากคณะอื่นๆ ที่สามารถอยู่ในวิทยาเขตหลักได้ครบสี่ปี “กูทำเพื่อเอตัวเดียวที่ไหน...” คนตัวสูงเว้นจังหวะการพูดและน้อยและเหล่มองเธอที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ “กูทำเพื่อเอสองตัว เพราะเทอมนั้นกูลงตัวฟรีไปสองวิชา” “คุ้มกับค่าน้ำมันมากมั้ง” “คุ้มดิ โคตรคุ้ม” เขาเน้นคำว่า ‘โคตรคุ้ม’ ให้หญิงสาวได้ยิน เพลงตะวันเบือนหน้าหนี เบียร์สดแก้วที่เท่าไหร่ไม่ทราบถูกกระดกเข้าปากอึกๆ ไม่อยากรับรู้สายตาคมที่ส่งมาหา ส่วนคุณหมอหนุ่มก็ไม่มีความคิดจะห้ามปรามการดื่มของคนตัวเล็กแม้แต่น้อย ปกติแอลกอฮอล์มันไม่ดี แต่สำหรับวันนี้มันอาจจะดีก็ได้ ✦☀✦ กว่าสายฝนด้านนอกจะหยุดโปรยปราย เบียร์สองทาวเวอร์ก็ไม่เพียงพอสำหรับคนสี่คน จากสองกลายเป็นสามและสี่ แก้มนวลเนียนของเพลงตะวันแดงระเรื่อไม่ต่างจากคนอื่นๆ กระทั่งเทียนหอมเป็นคนแรกที่เอ่ยทักท้วงเรื่องเวลาขึ้นมา “ว้าย! จะห้าทุ่มแล้ว พรุ่งนี้ฉันทำงาน” “ฮะ!?” ว่านเองที่นั่งกินผักแต่งจานอยู่ก็รีบยกนาฬิกาข้อมือตนเองขึ้นมาดู “ฉิบหายแล้วครับ ทำไมเมียไม่ตามกูเลยวะ?” “เมียไม่ตาม ไม่ดี?” “ดีก็เหี้ยแล้วจารย์ เมียไม่ตามแปลว่ากลับไปโดนตีหัวแตกอย่างเดียวครับ ป่ะแยกย้ายกันกลับบ้าน ใครไม่กลับเรื่องมึงนะกูจะกลับ” คนเคารพเมียหยิบธนบัตรขึ้นมาเตรียมช่วยค่าใช้จ่าย แต่ถูกคนเกิดวันนี้ดักทางเอาไว้ “กูเลี้ยง นี่มึงลืม?” “อ้าว! ก็นึกว่าพูดเล่น” ปรัชญาส่ายหน้ากับความซื่อบื้อของเพื่อน เพราะแบบนี้จึงคบกันได้นาน เพราะแม้ว่านจะเป็นพวกปากสุนัข แต่ไม่มีนิสัยเอาเปรียบใครหรือเอาใครไปด่าลับหลัง “ว่าน แกผ่านบีทีเอสอโศกหรือเปล่า” “ผ่านนะ บ้านอยู่แถวนั้นเหรอจะได้แวะไปส่งถึงบ้าน” ทั้งคู่คุยกันในระหว่างที่เก็บสัมภาระตนเองใส่กระเป๋าและสำรวจว่าไม่ลืมอะไรทิ้งไว้ด้วยความเร่งรีบ “เปล่า ฉันจะรีบไปต่อใต้ดิน ไปเหอะเดี๋ยวไม่ทันเที่ยวสุดท้าย” “ดะ ได้ๆ แล้วตะวันจะกลับยังไง” ว่านหันมาถามคนที่ยังนั่งเหม่อไม่รู้เรื่อง เพลงตะวันในตอนนี้เมาหนักกว่าใคร อาจเพราะไม่พูดไม่จาเอาแต่ดื่มอึกๆ ไม่ยั้งมือตนเองนั่นแหละ “ตาวานจะดื่มอีกนิดค่อยกาบ~” น้ำเสียงอ้อแอ้ตอบกลับมาทำเอาคนถามส่ายหน้า เพลงตะวันฟุบหน้าลงไปนอนกับโต๊ะสภาพเดียวกันเทียนหอมวันเลี้ยงรุ่น ปกติเพื่อนก็เป็นคนพูดช้าทำอะไรช้า พอเมายิ่งช้าเข้าไปใหญ่ แต่ตอนนี้เขาต้องรีบกลับนี่สิ “งั้นให้จารย์ปรัชญ์อยู่เป็นเพื่อนละกัน มึงห้ามทิ้งตะวันไว้คนเดียวนะเว้ย” “รู้น่า~” คุณหมอหนุ่มโบกมือไล่เพื่อนสองคนกระทั่งทั้งคู่เดินหายออกจากร้าน ฝ่ามือกว้างจึงวกกลับมาลูบศีรษะทุยของเพื่อนสมัยเรียนเนิบนาบ นอกจากจะไม่ปัดป้อง ดวงตาหวานหยาดเยิ้มของคนกำลังฟุบหน้าเอียงศีรษะยังมองกลับมากลับทำให้เขาใจสั่น “มองปรัชญ์แบบนี้โดนปล้ำขึ้นมาห้ามร้องไห้นะ” “คิก~” เธอหัวเราะออกมาจนเกือบสำลัก บ่งบอกว่าตอนนี้ยัยตัวเล็กเมาจนประคองสติไม่ได้ “ป่ะ! กลับ ปรัชญ์จะไปส่ง” เขายกมือสั่งสัญญาณเรียกพยายามมาคิดเงิน จากนั้นจึงพยุงร่างบอบบางออกมานอกร้าน ฝนที่เคยตกหนักตอนมาถึงร้านตอนนี้หยุดตกแล้ว แต่ก็ยังมีปรอยๆ พอให้อากาศหนาวเย็น บรรยากาศปลายฝนต้นหนาวทำให้มีไอหมอกลอยจางๆ ในอากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพ “ปรัชญ์อุ้มนะ” ประโยคบอกเล่าเปล่งออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่ถูกช้อนอุ้มขึ้นจนลอยเหนือพื้น เพลงตะวันซบหน้าเข้าหาไออุ่นบนอกแกร่ง ทำปากแจ๊บๆ เหมือนเด็กกินน้ำลายตนเองเวลานอน จิตแพทย์หนุ่มวางเธอลงอีกครั้งบนเบาะนั่งข้างคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัยแน่นหนาไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัย ระหว่างขับรถพามาส่งที่คอนโดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้าน ดวงตาคู่สวยก็เอาแต่จับจ้องคนขับรถไม่วางตา แม้ปรัชญาจะลองยกมือลูบศีรษะทดสอบอารมณ์ของคนข้างๆ หญิงสาวก็ไม่ได้ขัดขืนและปล่อยให้เขาทำแต่โดยดี “ตอนนี้เมาเต็มสิบให้เท่าไหร่?” “ห้า” “ถ้าห้าแปลว่าเดินตรงนะ” “เดินไหว~” “เดินไหวกับเดินตรงมันคนละความหมาย” “เดินหวาย~” เสียงหวานยังตอบคำถามด้วยประโยคเดิมเป๊ะๆ ปรัชญาถอนหายใจออกมา สภาพแบบนี้ถ้าเธอบอกว่าห้า เขาขออนุญาตบวกเพิ่มให้อีกสองเป็นเจ็ด คุณหมอหนุ่มเลิกสนใจคนเมา ตั้งหน้าตั้งตาขับรถจนมาจอดที่หน้าคอนโดมิเนียมจุดเดียวกับคืนวันเลี้ยงรุ่น และอุ้มเธอขึ้นไปยังห้องพัก ทันทีที่แผ่นหลังเนียนสัมผัสกับความนุ่มของเตียง เจ้าของห้องก็คว้าผ้าห่มขึ้นมากอดตามนิสัยเดิมที่มักจะทำ ปรัชญายืนเท้าเอวมองร่างบอบบางกำลังนอนอยู่ตรงหน้า คนตัวสูงเดินไปเปิดเครื่องปรับอากาศและเดินไปยังห้องครัวเพื่อหยิบน้ำมาวางไว้ข้างเตียงคนเมาเท่านั้น ตื่นมาคงคอแห้ง หรืออาจจะแฮงก์ก็ได้ ตั้งแต่สมัยเรียน คนตัวเล็กไม่ใช่นักดื่ม เหล้าอึกแรกที่เข้ามาปากก็มาจากการถูกเขาชวนดื่ม เพลงตะวันเป็นพวกเมาแล้วพูดง่าย เป็นเด็กดี เซ็กซี และขี้อ้อน เมื่อก่อนถึงชอบทำให้เธอเมาแล้วค่อยเอากัน... “มาเมาต่อหน้าทั้งที่รู้ว่าปรัชญ์จ้องจะกิน ตะวันทดสอบความอดทนเราอยู่หรือเปล่า หื้ม?” มือหนายีผมสวยด้วยความเอ็นดูจนมันยุ่งเหยิง ก่อนจะใช้นิ้วทำเป็นหวีสางผมกลับเข้าทีตามเดิม “คิดถึงปรัชญ์บ้างหรือเปล่า...” เขาถามออกมาลอยๆ ไม่ได้คาดหวังจะได้ฟังคำตอบตอนเมาของอีกคน เขาแค่มาส่งไม่ได้คาดหวังเกินเลยกับเธอที่ไร้สติสัมปชัญญะ แต่เพียงแค่ดึงผ้าห่มที่คนตัวเล็กนอนกอดมาห่มคลุมตัวให้ มือเรียวก็คว้าจับข้อมือแกร่งเอาไว้แน่น “ปาด~” เสียงหวานยานคางกับดวงตาฉ่ำเยิ้มมองมายังคนตรงหน้า เจ้าของห้องเอียงใบหน้าอวดลำคอขาวยั่วยวนจนคนพยายามรักษาความเป็นสุภาพบุรุษน้อยนิดของตนเองใจสั่น “อย่าทำเสียงแบบนี้...” เขายอมรับอยากน่าไม่อายว่าอยาก...เธอมาก วัวเคยขาม้าเคยขี่ คิดถึงเสียงหวานๆ เนื้อนุ่มๆ เวลาอยู่ใต้ร่างเขาใจจะขาด “กลับมาทำมาย~” “กลับมา?” เขาทวนคำพูดเธอและหัวเราะ ใช้ฝ่ามือเล่นผมยาวสลวยจนดวงตากลมหลับตาพริ้มครางในลำคอเบาๆ ออกมาอย่างรู้สึกดี “ปรัชญ์ไม่เคยไปจากตะวันเลยนะ มีแต่ตะวันที่หนีปรัชญ์ไป” “ฮึก มะ ไม่จริง...” มือบางผลักเขาออกห่างก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเป็นเด็กๆ “ปรัชญ์จะทิ้งเรา” “เอามาจากไหนว่าปรัชญ์จะทิ้ง” “...” “ไม่เคยคิดจะทิ้ง” คนตัวเล็กเงียบไปแล้ว คนตัวโตจึงค่อยๆ เปิดผ้าห่มออกและพบว่าเพลงตะวันหลับไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ “ตะวัน...” “ฮื่อ~” ลองเรียกชื่อทดสอบว่าหลับในระดับใด ก็ถือว่ายังรู้สึกตัวในระดับหนึ่ง “ปรัชญ์ค้างที่นี่ได้ไหม” “อือ...” “ปรัชญ์นอนข้างๆ ได้ไหม” “...อือ” เพียงเท่านี้คนตัวโตก็ยิ้มกริ่ม ถือวิสาสะใช้ห้องน้ำของอีกฝ่ายอาบน้ำ ก่อนจะสวมเสื้อคลุมมานอนข้างกันโดยทำแค่วางมือลงบนหน้าท้องบางแทนการสวมกอด ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาโดนด่า ก็ขอให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้ ✦——☀——✦