“ตะวันหึงปรัชญ์”
แคก! แคกๆๆ
อาการแสบสันโพรงจมูกและลำคอเกิดขึ้น มือที่ถือแก้วน้ำอยู่รีบวางลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว หลังตั้งสติได้ก็กอดอกมองคนหลงตัวเองด้วยอาการวางมาด
“น้อยๆ หน่อยปรัชญ์ อย่ามาพูดมั่วๆ”
“ไม่หวงปรัชญ์ไม่ตามมาที่คลินิกหรอก คราวก่อนชวนยังไม่อยากมาเลย” คนตัวโตเบ้ปากกอดอกเชิดหน้าด้วยความมั่นใจ
คนถูกจับได้ไม่ยอมรับ ยิ่งเห็นท่าทางยักคิ้วหลิ่วตาของคนตรงหน้ายิ่งเกิดอาการหมั่นไส้
แสดงออกว่ารักเข้าหน่อยทำเป็นได้ใจ แทนที่จะอยู่เงียบๆ ทำตัวน่ารักกับเธอ
“ตะวันแค่อยากมาดูคลินิก” คนตัวเล็กเฉไฉไปเรื่องอื่น หันกลับมาจับช้อนตักอาหารเข้าปากแสร้งไม่สนใจการก่อกวนของคนตรงหน้า
“แน่ใจ๊?”
“พูดมาก”
“ถ้าจะด่าก็อย่าหน้าแดง” นิ้วชี้เรียวจิ้มตรงกลางแก้มพร้อมกับหัวเราะ
คนถูกจิ้มตาเขียวปั้ดใส่ทำท่าจะลุกหนี
“ตะวันจะกลับ”
กระเป๋าโน้ตบุ๊กถูกดึงขึ้นมาคล้องไหล่ลุกขึ้นทำท่าจะไปจริงจนนายแพทย์หนุ่มต้องรีบคว
