สามปีต่อมา
(ปรัชญ์ แม่เราลื่นล้มในห้องน้ำตอนนี้อยู่โรงพยาบาล)
น้ำเสียงตื่นตระหนกของภรรยาดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ทำเอาใจของสามีที่นั่งทำงานอยู่ที่คลินิกสั่นสะท้าน น้ำเสียงสั่นเครือของคนตัวเล็กบ่งบอกว่าร้อนใจมาก พอๆ กับเสียงดังจ้อกแจ้กจอแจรอบข้าง
“เบบี๋ใจเย็นๆ นะครับ ตอนนี้อยู่ที่ไหน?” มือข้างหนึ่งคว้ากุญแจรถไว้ในมือ เตรียมออกจากคลินิกทุกเมื่อแม้จะติดนัดลูกค้าในตอนบ่ายก็พร้อมเลื่อนนัด
(เรากำลังเดินไปที่เกท เครื่องน่าจะลงที่ขอนแก่นช่วงบ่าย ตอนนี้ฝากแม่มาดูน้องภีมให้แล้ว แต่ช่วงเย็นเห็นบอกว่าต้องออกไปงานศพเพื่อน ยังไงปรัชญ์คุยกับแม่อีกทีนะเราต้องวางแล้ว)
“ครับ ปรัชญ์ดูแลลูกเอง บี๋ถึงขอนแก่นแล้วส่งข้อความบอกด้วยนะปรัชญ์เป็นห่วง”
(ค่ะ ตะวันโอเค ไม่ต้องกังวลนะ)
หลังจากภรรยาคนสวยวางสายไปเรียบร้อย คุณหมอหนุ่มก็รีบกดเบอร์หามารดาทันที
คนใจร้อนกำมือถือรออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ปลายสายจะกดรับพร้อมกับเส
