วันนี้ครบกำหนดกลับบ้านของภรรยา เพลงตะวันกลับบ้านไปดูแลแม่เกือบสองสัปดาห์กระทั่งมั่นใจว่าท่านหายดี ซึ่งระหว่างนี้ปรัชญากับลูกชายก็ผลัดกันวิดีโอคอลหาทุกวัน วันละหลายๆ รอบเลยก็ว่าได้
แรกๆ ลูกร้องไห้หลังจากวางสายกับผู้เป็นแม่ จนคนเป็นพ่อต้องคอยอุ้มเดินรอบบ้านปลอบประโลมจนหลับจึงสงบ
รถยนต์สีขาวคุ้นตาขับมาจอดตรงหน้าคนตัวเล็กที่ถือถุงใส่ของฝากเต็มสองมือ ปรัชญาปลดล็อกประตูฝั่งด้านหลังที่นั่งข้างคนขับให้ภรรยาขึ้นมานั่งกับลูกที่เบาะหลังอย่างรู้ใจก่อนจะขับรถมุ่งหน้าสู่ถนน
“น้องภีม~” เพลงตะวันทักทายลูกน้อยที่นั่งตาแป๋วอยู่บนคาร์ซีทพร้อมรอยยิ้ม
“มี้~” เด็กน้อยเองก็ตะโกนเรียกมารดาเสียงดังไม่แพ้กัน อีกทั้งยังชูแขนสองข้างให้แม่อุ้ม
ปลายจมูกรั้นหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ด้วยความคิดถึง ไม่ลืมที่จะโน้มตัวไปยังที่นั่งคนขับเพื่อหอมแก้มสามีอีกคน
“คิดถึงสองพ่อลูกมากเลย น้องภีมคิดถึงหม่ามี้ไหมคะ?” มือบางยกขึ้นมาจั
