เจย์แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง คิดว่าเพื่อนสนิทเขามันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้เอ่ยตอบตกลงแบบนั้นไป ทิ้งคนที่พามาด้วยอย่างไม่ไยดีแล้วลงสนามแข่งหน้าตาเฉย นั่นเท่ากับว่าผืนป่ายังคงรอคอยผู้หญิงคนนั้นที่เป็นรักแรกมาเสมอ
“ไอ้เหี้ยเอ้ย คุณ... อย่าร้องเลยนะครับ กลัวมากขนาดนั้นเลยเหรอ” แม้เขาจะไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่มาจากหญิงสาวข้างกายได้เป็นอย่างดี และการร้องไห้ราวกับคนที่มีความเครียดสะสมออกมาแบบนี้เจย์คิดว่ามันไม่ปกติ
“ชะ...ช่วยหนูด้วยค่ะ หนูไม่อยากไปกับเขา”
“หมายถึงไอ้เช่ใช่ไหมครับ มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า รบกวนคุณช่วยเล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ เผื่อผมจะช่วยได้”
ชายหนุ่มมองคนที่ยังคงคล้ายกับว่าลังเล รวมถึงพยายามที่จะเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออกลวก ๆ แต่อีกมือนั้นก็จับยึดเสื้อของเพื่อนเขาที่คลุมอยู่บนไหล่บางเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ก่อนไม่นานจะมีเสียง
