“พวกมึงอย่ามาเล่นลิ้น ไอ้ป่ามันยกไผ่หลิวให้กูแล้ว”
เรียวแขนของไผ่หลิวเกือบจะถูกปอร์เช่กระชากไป หากไม่ได้เจย์เข้ามายืนขว้างทางเอาไว้ก่อน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องทำอย่างไรต่อ ยังดีที่รุ่นพี่ทั้งสองคนนั้นออกปากว่าจะช่วย นี่ก็จบการแข่งขันไปพักใหญ่แล้ว ไผ่หลิวไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่ตัวเองหลวมตัวไปชอบเข้าให้เลย
“ยกให้แล้วยังไง เขาได้เต็มใจจะไปกับมึงไหม อีกอย่างต่อให้เป็นพ่อน้องมันก็ใช่ว่าจะยกลูกสาวให้ใครมั่วซั่วได้ อย่าคิดว่าตรงนี้มึงใหญ่คนเดียวนะไอ้เช่ คนที่พอมีปัญหาแล้วก็เอาแต่หลบหลังพ่อแม่ตัวเองอย่ากร่างเหอะว่ะ เห็นแล้วมันสมเพช”
“ไอ้เจย์ มึง!”
“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะเช่”
หมัดที่กำลังจะปล่อยใส่หน้าของเจย์นั้นหยุดชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงของคนที่เดินมาใหม่ ก่อนปอร์เช่จะจิ๊ปากขัดใจ นึกไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะเล่นเขากลับโดยการที่เรียกคู่หมั้นหมาด ๆ เขามาถึงสนาม ทั้งยังเคยเลิกรากันไปเพราะเรื่องผู้หญิงคร
