CHAPTER 1 | รีบไป

เด็กสาวกรีดร้องจนแทบสิ้นสติ วิ่งไปตบบานประตูใหญ่หน้าห้องให้เปิดออก หวังว่าใครสักคนจะเดินผ่านมาในตอนนี้แล้วได้ยินของเธอ ปึงๆๆ "ชะ ช่วยด้วย!! ช่วยหนูด้วย!!" ฝ่ามือเล็กตบทุบประตูใหญ่จนแดงเถือก ออกแรงใช้เล็บตะกุยร้องขอความช่วยเหลืออย่างเสียสติ ปึงๆๆๆ "ช่วยหนูด้วย! เปิดประตูที!! ฮือออ" เธอไม่ได้ตั้งใจ ก็เมื่อกี้เขากำลังจะฆ่าเธอ เธอไม่ผิด...เธอไม่ได้ตั้งใจ ดานิกาสะกดจิตตัวเองก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างกำแพง เด็กสาวร้องไห้จนน้ำตาท่วมมองไม่เห็นทาง ปึงๆๆ "Hey! What happened? (เกิดอะไรขึ้น)" เสียงอีกฟากฝั่งตบเข้าที่บานประตูจนเรียกสติเธอขึ้นมาได้ พร้อมกับถามเป็นภาษาอังกฤษ ดานิกาหันไปจับประตูอย่างมีความหวัง เธออยากออกไปจากห้องนี้ ต่อให้ต้องกลับไปใต้ดินก็ยอม "ฮึก! H Help Me...help me please (ชะ ช่วยด้วย ช่วยหนูด้วย)" "Back away from the door! (ถอยไป!)" ปัง! สิ้นเสียงคำสั่งจากด้านนอก เสียงปืนหนึ่งนัดก็ดังขึ้น กระสุนลูกหนึ่งทะลุเข้ามาด้านในและหล่นลงห่างจากเด็กสาวไปช่วงแขนหนึ่ง ปัง! ดานิกายกมือปิดหูด้วยความตกใจ จากที่แตกตื่นเพราะทำคนตายอยู่แล้ว ได้ยินเสียงดังจากข้างนอกยิ่งทำเธอสติแตก ปัง! "กรี๊ดดดด!!!" เด็กสาวคลานเข้าไปหลบที่มุมห้องใกล้เตียงนอน ก้มหน้ากรีดร้องโหยหวนสุดชีวิต เด็กสาววัยสิบเจ็ดร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่น สติสัมปชัญญะเธอเข้าใกล้ความบ้าขึ้นทุกที ผลัวะ! ประตูห้องถูกถีบออกด้วยฝีมือบอดี้การ์ดของมาเฟียหนุ่ม มือขวาของเขาหันมามองดานิกาที่หลับตาสะอื้นอยู่มุมห้องเพียงนิด ก่อนจะเดินไปที่เสี่ยวิตถารตรวจสอบชีพจร "ตายแล้วครับนาย" นาย... ดานิกาได้ยินคำว่า 'เจ้านาย' ก็รีบเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ม่านน้ำตาทำให้มองใบหน้าของเขาไม่ชัด แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ในสิ่งที่ตนเองทำ "นะ หนู...หนูไม่ได้ตั้งใจ" เธอบอกเขาด้วยภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น เพราะไม่ได้เรียนต่อตั้งแต่จบมัธยมต้น ที่ได้ภาษาอังกฤษกับภาษาจีนอยู่บ้างก็เพราะไปทำงานที่ร้านขายอาหารที่มีคนจีนอยู่พลุกพล่าน จึงครูพักลักจำผู้จัดการร้านกับพนักงานคนอื่นๆ ในร้านมา เจ้าของรองเท้าหนังเงาขลับราคาแพงค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ดานิกาไม่กล้าเงยหน้ามองหน้าเขา ทั้งหวาดกลัว ทั้งตื่นตระหนก เขามีปืน เขาจะฆ่าเธอไหม เขาเป็นใคร พวกเดียวกับมันหรือเปล่า หมอบราบลงกับพื้นอย่างไม่คิดสู้ มองเห็นเพียงขอบรองเท้าคู่นั้นลางๆ แม้แต่รองเท้าที่อยู่เสมอตัวเธอ ยังมีค่ายิ่งกว่าชีวิตเธอในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ "ละ ลุงกับป้าขายหนู ฮือออ ปล่อยหนูไปได้ไหม หนูไม่อยากทำ" เด็กสาววัยสิบเจ็ดพร่ำบอกทั้งที่ยังก้มหน้าเอาหน้าผากชิดพื้น "รีบไป..." เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆ "...!" เพียงเท่านั้นดวงตาของดานิกาก็มีความหวัง แม้จะเป็นความหวังที่ริบหรี่ก็ตาม เธอพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากพื้น บังคับใช้สองฝ่ามือเล็กยันกำแพงเป็นที่ยึดเหนี่ยวจนสามารถยืนขึ้นได้ "ขะ ขอบคุณค่ะ!" ยิ้มอย่างอิดโรยทั้งน้ำตา ใช้มือดันกำแพงเพื่อเดินไปยังหน้าประตู เธอกำลังจะได้กลับบ้าน เขาเป็นใครไม่รู้ แต่ชีวิตนี้เธอจะไม่ลืมบุญคุณของเขา เธอรอดแล้ว... หิวข้าวจัง... พรึ่บ! เจ้าของดวงตาสีอำพันหันไปมองตามเสียงดังจากด้านหลัง เด็กผู้หญิงคนนั้นล้มลงสลบลงไปกับพื้น อาจจะเพราะความเหนื่อย ความกลัว หรือความหิว ทำให้ทันทีที่ร่างกายเริ่มผ่อนคลาย สมองจึงสั่งการให้เธอปิดสวิตช์ตนเองเพื่อพักผ่อนและตัดความเครียดออกจากสมองก่อนที่มันจะทำให้เธอกลายเป็นคนเสียสติ มาร์ตินก้าวเท้าข้ามร่างผอมบางของเด็กสาวมาหยุดต่อหน้าลูกน้องคนสนิท แววตาเย็นชาออกคำสั่งให้ลูกน้องไปจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นให้เรียบร้อย "คีย์ เอาตัวมันไปที่เซฟเฮาส์" "ครับ" 'มัน' ที่เขาหมายถึงก็คือ คนที่กล้าหลอกเขาให้มาที่นี่ และเกือบจะตกลงร่วมลงทุนกับไนต์คลับโสโครกแห่งนี้ โชคดีที่ได้ยินเสียงแมวข่วนประตูเรียก จึงมาเจออะไรดีๆ เข้า มาเฟียหนุ่มหลุบตามองที่เล็บและฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแผลของเด็กสาว ผมถักเปียสองข้างลู่ไปอยู่ด้านหลังเผยให้เห็นร่องรอยรอบคอเล็ก "แล้วเด็กคนนี้ล่ะครับ" ดวงตาสีอำพันหลุบมองร่างบอบช้ำของเด็กน้อยอีกครั้ง หากปล่อยทิ้งไว้คงตายในไม่ช้า เขาไม่ชอบสอดตีนเข้าไปยุ่งเรื่องของใคร แต่การปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆ เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายกับกฎหมายที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ก็ไม่สามารถทำได้ "...เอาไปที่เซฟเฮาส์ ตามหมอด้วย" ร่างสูงเดินนำไปที่รถโดยไม่รอ นั่งรอในรถไม่นานนัก คีย์ก็อุ้มเด็กสาวออกมาจากด้านหลังของไนต์คลับ และวางเธอลงที่เบาะข้างคนขับก่อนจะออกไปสั่งการบอดี้การ์ดคนอื่นนับสิบนาย ไม่กี่อึดใจก็มีรถตู้สีดำที่คุ้นเคยอีกสองคันก็เข้ามาจอดที่ลานจอดรถ ใบหน้าหล่อเหลายักยิ้มมุมปากเมื่อลูกน้องตนเองทยอยเดินเข้าไปในนั้นจากทางด้านหลังของร้าน .:*・°☆.。.:*・°☆.。.:*・°☆