PROLOGUE

ไม่ว่าสุดท้าย โลกจะสวยงามหรือโหดร้าย เราก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปอยู่ดี ________________________________ "อีดา!!!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดพร้อมแรงมือชายเข้าขยุ้มที่กลุ่มผมหนา จนหน้าหวานเชิดแหงนอย่างแรง ดานิกาน้ำตาไหลพรากกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับร่างกาย มองผู้เป็นลุงด้วยสายตาวิงวอนพร้อมประนมมือไหว้อย่างสั่นกลัว "ฮึก! ลุงจ๋า ลุงอย่าทำแบบนี้กับดาเลย ฮึก ฮือออ" เด็กสาวส่ายหน้าปฏิเสธสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเอง เมื่อถูกผู้เป็นลุงและป้าแท้ๆ ลากมายังสถานที่อโคจร ผับกึ่งซ่องที่ประโคมความหรูหราครบวงจรกลางกรุง ฉากหน้าคือไนต์คลับ สถานเริงรมย์สำหรับคนชอบเที่ยว แต่ชั้นใต้ดินกลับถูกเนรมิตรให้เป็นโรงค้าเนื้อสด ผู้หญิงและเด็กมากมาย ถูกนำมาประมูลขายให้กับกลุ่มคนมากตัณหามากทรัพย์ที่พร้อมจะจ่าย แน่นอนว่าไม่ได้มีแค่ลูกค้าผู้ชาย ผู้หญิงจำนวนหนึ่งก็เข้ามาใช้บริการเพื่อซื้อกามจากเด็กชายไม่บรรลุนิติภาวะ บางคนเข้ามามีเซ็กซ์แล้วก็จากไป แต่มีคนอีกจำพวกหนึ่งที่สนุกสนานกับการให้เห็นเหยื่อทรมาน ทุรนทุรายก่อนการร่วมประเวณี "หุบปากอีดา อย่าให้กูตบซ้ำ!" รตีง้างมือขู่หลานสาวแท้ๆ ตนเองอีกรอบ ปกรณ์น้องชายตนเองกับน้องสะใภ้ดันซวย เจอพวกเมาแล้วขับสอยไปกินทั้งคู่ ทิ้งหนี้สินและหลานสาววัยสี่ขวบให้พวกตนเลี้ยง บัดนี้ดานิกาอายุสิบเจ็ดปีบริบูรณ์ ได้ฤกษ์เอามาขายที่นี่ หากโชคดีเจอเสี่ยแก่ๆ เอ็นดู อาจจะมีเงินส่งให้ใช้ตลอดชีวิต "ฮือออ ป้าจ๋า ดามีเงินเก็บอยู่สี่พัน ดาให้ป้าหมดเลย" มือเล็กและสั่นเทาล้วงธนบัตรสีเทาที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงขาสั้น ยัดใส่มือหญิงวัยกลางคน "ปะ ป้าพาดากลับบ้านเรานะ ดาจะทำกับข้าวให้กิน" เธอฉีกยิ้มให้คนทั้งคู่ พยักเพยิศโน้มน้าวให้คล้อยตามทั้งที่น้ำตายังเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้าจนมอมแมม "หนอยยย!! มึงมุบมิบเงินเหรอ พี่สักรีบเอามันไปขาย ฉันจะรออยู่ข้างบน เหม็นคาวเลือด" "มากับกู!!!" ร่างเล็กถูกกระชากลากถูกจนชนเก้าอี้หลายตัว แม้จะพยายามใช้มือเหนี่ยวเสาหาที่พึ่ง แต่ก็สูญเปล่า... ประตูห้องใต้ดินถูกเปิดออกด้วยมือการ์ดของผับ สักลากหลานสาวลงชั้นล่างด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี "กรี๊ดดดด!!!! ม่ายยย อย่าทำหนู ฮืออออ" เธอกรีดร้องสุดเสียง ใช้แรงที่มีอยู่กรีดร้องให้คนจากด้านนอกได้ยิน แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาผับเปิด จึงน่าเสียดายที่ไม่มีใครได้เห็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของเด็กสาว "ฮึก...ฮืออออ" เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังออกมาจากลำคอเล็ก ดานิกานั่งคุดคู้อยู่ที่มุมห้องรวมกับเด็กคนอื่นๆ ลุงกับป้าจากไปแล้ว หลังจากขายเธอด้วยเงินเพียงหนึ่งแสนบาท ยิ่งเห็นสภาพฟกช้ำบนร่างกายของคนอื่นๆ ที่อยู่มาก่อน เธอยิ่งไม่อยากอยู่ในสภาพนั้น บางคนเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแส้ บ้างมีรอยพุพองจากไฟ บางคนถูกเอาไปแล้วกลับมาด้วยสภาพบอบช้ำอิดโรย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจออะไรมา... "อีดา!!" หนึ่งในการ์ดคุมชั้นใต้ดินเรียกชื่อเธอเสียงดัง แต่คนที่อยู่ในนั้นต่างสะดุ้งตื่นกลัวกันทั้งแถบ "ไปรับแขก เร็ว!!!" ออกคำสั่งด้วยความดุดัน ไม่ปราณีความเป็นผู้หญิงหรือชาย "มึงอย่าขัดขืนเสี่ยอาร์มนะมึง ไม่งั้นกลับลงมา กูจะให้เด็กรุมโทรมให้เข็ด" คำพูดหยาบคายขู่กำชับให้เด็กสาวเกิดความกลัว ดานิกาเดินตามขึ้นไปยังชั้นสามของผับ ซึ่งถูกใช้เป็นห้องเชือดมาตลอดหลายปี ปัง! ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ดานิกาก็พบว่าเธออยู่ในห้องนอนสีขาว มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ครบครันถูกจัดไว้ที่โต๊ะรับแขก ทั้งเหล้าและเบียร์ถูกดื่มจนหายไปจำนวนหนึ่ง ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้นจากในห้องน้ำ ก็รู้ทันทีว่าเสี่ยอาร์มคงอยู่ในนั้น เธอต้องหนี!! วิ่งกลับไปหมุนลูกบิดก็เห็นว่าถูกล็อกแน่นหนา ห้องนี้ไม่มีหน้าต่างหรือระเบียง ทางออกเดียวที่มีอยู่จึงหมดลง แกร๊ก~ ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก เสี่ยวหุ่นพุงพลุ้ยเดินออกมาดโดยมีผ้าเช็ดตัวผูกเอวหลวมๆ ตรงดิ่งเข้าหาเด็กสาวอย่างตะกละตะกลาม "กรี๊ดด!!!" ดานิกาสะบัดตัวดิ้นหนีไปจนสุดมุมห้อง ยกมือไว้ขอชีวิตจากคนตรงหน้าหวังให้เขาสงสาร "ลุงขาอย่าทำหนูเลย หนูอาจจะอายุเท่าลูกสาวลุง..." "อีเด็กเวร!! ทีแรกก็กูจะเอานิ่มๆ ไม่อยากให้เจ็บตัว วอนนะมึง" พูดจบก็ใช้มือหยาบหยิบเข็มขัดหนังขึ้นมาพันรอบมือ เหลือความยาวพอที่จะลงแรงฟาดลงหลังใครสักคนได้อย่างถนัด "มึงมานี่!!" กระชากแขนเรียวเหวี่ยงลงโซฟา ใช้เท้าเหยียบที่พักแขนแล้วฟาดสายเข็มขัดเข้าใส่เด็กสาว ไม่เล็งว่าต้องโดนที่แขนหรือหลัง ไม่สนใจว่าจะโดนใบหน้าเล็กจนเป็นรอยเข็มขัดนูนชัดที่แก้ม เพียะ! เพียะ! เพียะ! "กรี๊ดดด เจ็บ! ดาเจ็บ! ฮืออ เจ็บ หนูเจ็บแล้ว ฮือออ" เด็กสาวแสบร้าวไปทั้งร่าง ฟุบหน้าหมอบลงกับโซฟาอย่างหมดสิ้นหนทาง เพียะ! เพียะ! เพียะ! เสี่ยวิตถารยังทำร้ายร่างกายเด็กสาวไม่หยุด ไม่แม้แต่จะสนใจเสียงกรีดร้องของเหยื่อตรงหน้า คลายสายเข็มขัดในมือออก จับคล้องลำคอเล็กออกแรงรัดเส้นเข็มขัดไขว้กันจนดานิกาตาเหลือกลอย "อื้อ! ยะ อย่า!" หายใจไม่ออก เธอหายใจไม่ออก เธอกำลังจะตาย ใบหน้าเล็กแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ มือเล็กพยายามแกะเข็มขัดหนังเส้นดำออกจากคอตนเอง แต่คนไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวานอย่างเธอจะสู้ได้อย่างไร "ฮ่าๆๆ ปากดีหน่อยสิอีเด็กเหี้ย ไม่เก่งแล้วเหรอ" ดวงตาของเสี่ยอาร์มฉายแววอำมหิต ดูแล้วเหมือนจะมีอาการทางจิตเกิดขึ้น "กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง ตายซะ!" พึมพำอย่างเสียสติและออกแรงรัดคอเธอหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่...เธอจะตายไม่ได้ เธอจะต้องอยู่ เธอยังอยากมีชีวิตอยู่! "ตาย...มึงตาย โอ๊ย!!!" เสียงร้องของเสี่ยวิตาถารดังขึ้น หลังจากเกิดเสียง 'เพล้ง!' มือที่กำเส้นเข็มขัดปล่อยทันที เปลี่ยนไปกุมศีรษะตนเองแทน เลือดสีแดงไหลอาบศีรษะเกือบล้าน เสี่ยอาร์มหันมองเด็กสาวที่นอนกุมลำคอตนเองอย่างอาฆาต "อีเด็กเหี้ย!!" ฉึบ! ขวดเหล้าที่แตกจนกลายเป็นปากฉลามในมือ ถูกเสียบเข้าที่กลางอกด้วยความตกใจ ดานิกาได้ยินเสียงตวาดดัง จึงต้องการยกมือผลักร่างนั้น แต่ลืมว่าในมือตนเองถืออะไรอยู่ เด็กสาววัยสิบเจ็ดปล่อยมือออกจากขวดปากฉลาม ยกมันขึ้นปิดปากอย่างตกใจ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเบิกโพลงกว้างกว่าเดิม เมื่อเสี่ยอาร์มล้มลงคว่ำข้างโซฟา โลหิตสีแดงค่อยไหลออกมาจากใต้ร่างอ้วนท้วนนั้น กลิ่นคาวคละคลุ้งชวนสะอิดสะเอียดจนเธออยู่ในห้องนี้ต่อไม่ไหว เธอฆ่าคนตาย "กรี๊ดดดด!!!" .:*・°☆.。.:*・°☆.。.:*・°☆