“ปล่อยริสาไปเถอะ”

เสียงหลุดร้องออกมาโดยไม่ตั้งใจ แรงเจ็บแล่นขึ้นมาตั้งแต่เอวถึงแผ่นหลัง เพราะตอนล้มใส่โต๊ะเมื่อครู่ มันกระแทกตรงรอยช้ำเก่าจนแสบลามขึ้นมาถึงลมหายใจ แค่เสียงสั้น ๆ นั้น มันก็เพียงพอที่จะกระตุกสติของเกริงพลให้หันขวับกลับมาทันที ดวงตาที่กำลังหลุดลอยเมื่อครู่ ตอนนี้หันมาจ้องคาริสาอย่างว่างเปล่า… ก่อนความว่างเปล่านั้นจะถูกแทนด้วยเงามืดอันตรายที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง “มึง…จะไปไหน…” น้ำเสียงแหบต่ำของเขาหลุดออกมา เหมือนคนที่สติยังไม่กลับเข้าที่ แต่กลับอันตรายพอจะทำให้เลือดในกายของคาริสาเย็นวาบในพริบตา “คิดจะหนีหรอมึง…” เกริงพลพูดจบก็เร่งฝีเท้าเข้าหาเธอทันที ก่อนจะคว้ากระชากผมอย่างแรง จนศีรษะของคาริสาโยกไปตามแรงดึง “โอ๊ยยย! ปล่อยกูนะ!” “อย่ามาสั่ง!” เขาออกแรงลากเธอขึ้นบันไดไปชั้นสองอย่างไม่ปรานี คาริสาแทบตั้งตัวไม่ทัน ขาเกือบสะดุดล้มหลายครั้ง แต่แรงกระชากนั้นไม่เคยชะลอ เมื่อมาถึงหน้า