คาริสาเดินหนีเดย์กลับมาทางครัวส่วนกลาง ฝีเท้าเร็วและแรงราวกับยังไม่หายหงุดหงิด
แต่พอเดินเข้ามาในครัวกลับไม่เห็นพี่ออม มีเพียงแก้วตาที่นั่งจัดโต๊ะอยู่ลำพัง
ทันทีที่แก้วตาเงยหน้าขึ้นเห็นคาริสา เธอก็ลุกขึ้นโดยไม่พูดอะไร
เสียงจานกระทบกัน แกร๊ง ๆ ดังในความเงียบของครัว
คาริสาเดินมานั่งลงช้า ๆ ที่โต๊ะไม้ มองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวังเล็กน้อย
เธอไม่ได้พูดอะไร มีเพียงเสียงหายใจของทั้งคู่ที่ดังสลับกัน
ไม่นาน แก้วตาก็เดินไปตักข้าวในหม้อ แล้วเปิดเตา ทอดไข่แบบไม่รีบไม่ร้อน
เสียงน้ำมันดัง ฉ่าาาา! ก่อนที่กลิ่นไข่หอม ๆ จะลอยคลุ้งไปทั่ว
คาริสาแอบเหลือบตามองอย่างไม่เข้าใจ เธอยังจำได้ดีว่าก่อนหน้านี้แก้วตาแทบไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำ
แต่ไม่นาน เด็กสาวก็ตักไข่ดาวที่ทอดสุกพอดี ไข่ขาวกรอบ ขอบเหลืองทอง มาวางบนข้าวสวยร้อน ๆ แล้วเลื่อนจานมาวางตรงหน้าเธอ
“อ่ะ กินซะ” เสียงแก้วตาดังเรียบ ๆ “ข้าวเที่ยง จะได้มีแรงเข้
