“รุนแรง”

บ้านฝั่งเจ้าบ่าว… ผัวะ! ผัวะ! เสียงหมัดหนักของเกริงพลฟาดลงกับใบหน้าขาวของคาริสาอย่างไม่ปรานี แรงกระแทกทำให้ศีรษะของเธอหงายไปตามแรง ก่อนจะถูกกระชากให้เงยหน้าขึ้นมาใหม่เพื่อรับหมัดต่อไป เธอถูกแม่แท้ ๆ ของตัวเองพามาส่งถึงเซฟเฮ้าส์ราวกับของที่ต้องส่งมอบให้เสร็จสิ้น เลือดซึมจากมุมปาก แต่คาริสายังคงยกมือขึ้นไหว้ มือเธอสั่นจนเห็นได้ชัด “อื้อ… พะ…พอเถอะค่ะ ปล่อยริสาไปเถอะนะ…” “มึงรู้ไหม…” เขากระแทกเสียงเย็นเหยียบ ผัวะ!! หมัดอีกครั้งลงที่หน้าเธอ คาริสาร้องเบา ๆ จากลำคอ “อึก…!” เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นสาย หายใจติดขัด สั่นไปทั้งตัว แต่พยายามหาสติให้ตัวเองยังยืดบนเก้าอี้ให้ได้ เกริงพลโน้มหน้าเข้ามาใกล้ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด “กูต้องเสียเวลาตามหามึง…มากแค่ไหน ห๊ะ!!” คาริสาสะอื้นอย่างกลั้นไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะกลัวจับใจ เธอยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอน คาริส