“ผ่านมาสามวัน”

บ้านฝั่งเจ้าบ่าว… ผ่านมาแล้วสามวัน สามวันที่คาริสาต้องใช้ชีวิตไม่ต่างจาก นักโทษที่ถูกขังไว้กับคนโรคจิต ในห้องใหญ่ที่ดูหรูหรา แต่กลับอึดอัดเหมือนคุกห้องแคบ ข้าวของแบรนด์เนมถูกวางกองเต็มโต๊ะ เหมือนเป็นรางวัลปลอบใจหลังเธอถูกทำร้าย เกริงพล… ชายที่ควรจะเป็น เจ้าบ่าว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นผู้คุมโหดเหี้ยมในชีวิตของเธอ ตอนนี้เขายืนอยู่ด้านหลังเธอในกระจก มือใหญ่กำลัง สวมสร้อยเพชรเส้นราคาแพง คล้องลงบนลำคอที่ยังมีรอยแดงจาง ๆ จากแรงบีบเมื่อวันก่อน “พี่ขอโทษเธอด้วยนะ…” เสียงเขานุ่มลงผิดประหลาด แต่ไม่มีความสำนึกเลยสักนิด “พี่โมโหที่เธอไม่ฟังพี่… แต่ต่อไปพี่จะพยายามควบคุมตัวเองนะ” คาริสายืนนิ่ง ใบหน้าซีด ริมฝีปากแตก ตามตัวมีเพียงเสื้อแขนยาวคลุมไว้ แต่ก็ปิดไม่มิดรอยช้ำม่วงจางตามต้นแขน ต้นขา และเอวด้านข้าง เธอไม่ตอบ เพราะรู้ดีว่า คำพูดใด ๆ ของเธอก็จะกลายเป็นชนวนให้เขาโมโหอีก เกริงพลมองเธอผ่าน