“ลอยกระทง”

สองเดือนผ่านไป… เวลาผ่านไปเร็วจนแทบไม่รู้ตัว คาริสายังจำได้ดีถึงวันแรกที่เธอก้าวเข้ามาที่บ้านสวนแห่งนี้ วันที่เธอยังเก้ ๆ กัง ๆ ทำอะไรก็ไม่เป็น มือเปื้อนดินจนร้องจะกลับกรุงเทพอยู่หลายครั้ง แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว… เสียงนกร้องตอนเช้า กลิ่นหอมของดินเปียกน้ำ และแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านใบไม้ ดูเหมือนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันของเธอไปเสียแล้ว เธอเริ่มจับงานได้เกือบทุกอย่าง ทั้งเก็บส้ม ให้อาหารไก่ ทำกับข้าวง่าย ๆ หรือแม้แต่ช่วยพี่ออมจัดสวน เธอทำได้คล่องขึ้นทุกวัน และที่สำคัญคือ… เธอ “มีความสุข” มากกว่าที่เคยเป็น บางเช้าเธอหัวเราะให้ตัวเองที่หน้ากระจก เพราะไม่คิดเลยว่าตัวเองคนที่เคยแต่งตัวหรู เดินบนรองเท้าส้นสูงราคาแพง จะมานั่งขัดกระถางดอกไม้ ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นในบ้านสวนกลางลำปางได้อย่างสบายใจขนาดนี้ คาริสาในชุดเสื้อแขนยาวลายสก็อต กางเกงผ้าขายาว และหมวกใบกว้างที่ช่วยบังแส