ขาแกร่งก้าวเข้ามาใกล้ห้องน้ำอย่างเชื่องช้า ในใจเขาก็คิดไว้แล้วล่ะว่าเป็นใครที่อยู่ในห้องน้ำนี้
แอดดด.. ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่อัคคีจะเอื้อมไปดันประตูห้องน้ำให้เปิดออก เป็นจังหวะเดียวกับที่ดวงตาทั้งสองประสานกัน
"มาอยู่ในนี้ได้ยังไง" เป็นเขาที่พูดขึ้นมาก่อน
"ฉันอยู่ที่ไหนก็ได้เพราะมันเป็นหน้างานของฉัน"
"เรื่องที่เธอได้ยิน.." เขาอยากจะอธิบายเพราะคิดว่ายังไงเธอก็ต้องได้ยิน
"ฉันไม่ได้ยินอะไร" แต่ข้าวปุ้นก็พูดสวนไปก่อนที่เขาจะอธิบาย ชีวิตเธอยุ่งกับคนอื่นมากเกินไปแล้ว ต่อจากนี้เธอจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองบ้าง ถ้าเขาเลือกที่จะหักหลังคนที่คิดว่าเขาเป็นเพื่อน นั่นมันก็แล้วแต่เขาแต่สิ่งที่เธอจะเห็นจากผู้ชายคนนี้คือความไม่จริงใจ
ข้าวปุ้นเดินเบียดผู้ชายร่างสูงที่ยืนบังประตูอยู่ออกมา และเขาก็ปล่อยให้เธอออกไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีก พอได้สิ่งที่ต้องการแล้วอัคคีก็ออกจากห้องไปเช่นกัน
ออกมาเธอก็ตั้งหน้า
