บทที่ 22

1613 คำ

มาถึงห้องทำงานเธอก็เปิดพรวดพราดเข้าไปไม่แม้แต่จะเคาะประตู เขาคิดไว้แล้วเดี๋ยวเธอก็เข้ามา และมันก็เป็นแบบนั้น "คุณทำอะไร" "ทำงาน" "ฉันหมายถึงทำไมคุณถึงไล่พนักงานออก" "งานง่ายๆ ก็ทำไม่ได้ รู้เหตุผลหรือยังว่าทำไมถึงต้องไล่ออก" "คุณคิดจะเล่นแบบนี้ใช่ไหม" "ใครบอกผมเล่น" "คุณเป็นบ้าอะไร" "บอกให้เข้ามาคุยงานทำเป็นเล่นตัว" "วันนี้ฉันไม่ได้มาทำงาน" "เธอไม่มีเวลาส่วนตัว" เขาหมายถึงเวลาของเธอเป็นของเขาทั้งหมดแล้ว คิดจะให้เราทำงานตลอด 24 ชั่วโมงเลยหรือไง "ไหนงานของคุณพูดมาสิ" "ฉันคงไม่คุยงานกับคนที่ยืนค้ำหัวใส่อารมณ์ฉอดๆ หรอกนะ" "ตกลงจะเอายังไงกันแน่จะคุยไหม" "เธอสำคัญตัวเองผิดไปแล้วมั้ง เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดน้ำเสียงแบบนี้กับฉัน" ขนาดแม่ยังไม่เคยพูดแบบนี้เลย พอเห็นแววตาคู่นั้นมองมาแบบเอาเรื่องท่าทีของเธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เป็นแบบที่เขาพูดนั่นแหละ เราเป็นบ้าอะไรอยู่ดีๆ ก็เข้ามาฟัดเหวี่ยงใส

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม