บทที่ 12

"คุณแม่คะ" ซัมเมอร์ที่ยืนรออยู่หน้างานเห็นหญิงวัยกลางคนเดินเข้ามาก็จำได้ในทันที ถึงแม้ท่านจะไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศแต่ก่อนหน้าเธอก็เคยไปมาหาสู่ "หนูซัม" "ดีใจจังเลยค่ะที่คุณแม่กลับมาสักที ถ้าไม่กลับมาซัมจะบินไปหาแล้วนะคะเนี่ย" ขณะที่ควงแขนของท่านอยู่ซัมเมอร์ก็มองไปดูผู้หญิงที่เดินเข้ามากับท่าน "ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะคุณแม่" "แม่ครับ" แต่นางยังไม่ทันได้ตอบซัมเมอร์ลูกชายก็เดินเข้ามาหาก่อน "ตาเพลิง" แม่? ..ทำไมคนพวกนี้ถึงเรียกท่านว่าแม่ ข้าวปุ้นจำผู้ชายคนนี้ได้ตอนนั้นที่เจออยู่ล็อบบี้ แล้วผู้หญิงคนนี้ก็คือคนที่หวงก้าง อย่าบอกนะว่าท่านเป็นแม่ของสองคนนี้ แต่ท่านบอกว่ามีลูกชายสองคนไม่ใช่เหรอ "นี่แม่?" เพลิงมองไปดูผู้หญิงที่มากับท่าน รู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้มากแต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน "หนูข้าวมานี่สิลูก" "ค่ะ" ข้าวปุ้นเดินเข้าไปใกล้ตอนที่ท่านเรียก "คนนี้ไงที่แม่บอกว่าจะพามางานเลี้ยงด้วย" "สวัสดีค่ะ" ข้าวปุ้นไหว้ลูกชายของท่านเพราะมองดูแล้วเขาคงอายุเยอะกว่าเธอ "แล้วน้องชายของเราล่ะ" "แม่เข้ามาไม่เจอน้องเหรอครับ" ตอนที่พูดกับแม่เพลิงยังอดมองดูผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ "น้องไปรับแม่เหรอ" "บอกจะออกไปดูด้านหน้าครับ" "คุณแม่ยังไม่บอกซัมเลยนะคะว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร" ไม่ใช่แค่เพลิงหรอกที่คุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้ซัมเมอร์ก็คุ้นหน้าเช่นกัน "เธอเป็นคนที่ช่วยแม่ตอนจะไปขึ้นเรือ" "ตอนขึ้นเรือมีอะไรหรือเปล่าครับ" "ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก เพราะหนูข้าวปุ้นมาช่วยแม่ได้ทัน" "ข้าวปุ้น?" เสียงนี้ดังมาจากทางด้านหลัง คนที่ยืนคุยกันอยู่เลยหันกลับไปมอง "ตอนเข้ามาแม่ไม่เห็นเรา" มองไปก็เห็นว่าเป็นลูกชายคนเล็ก อัคคีเดินเข้ามาหาแม่ยังไม่ได้ละสายตาจากผู้หญิงอีกคนเลย ตอนที่เดินเข้ามากับแม่เขาเห็นแล้วล่ะว่าคงเป็นผู้หญิงคนนี้ที่แม่พูดถึง ..ยอมรับว่าเขาจำเธอไม่ได้ ใครจะรู้ว่าผู้หญิงที่ใส่ชุดนอนเข้าโรงแรมในวันนั้นพอแต่งตัวขึ้นมาหน่อยก็จะดูดีขนาดนี้ "แม่?" ข้าวปุ้นเริ่มจะเข้าใจเรื่องราวแล้วว่าตกลงท่านเป็นแม่ของใครกันแน่ "แม่คงไม่ต้องแนะนำนะเพราะแม่คิดว่าเราสองคนคงจะรู้จักกันแล้ว" "รู้จักงั้นหรือคะทำไมคุณอัคคีต้องไปรู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วย" จากที่ควงแขนแม่ของอัคคีอยู่ซัมเมอร์ก็ปล่อยแล้วเดินไปควงแขนอัคคีเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ทันใดนั้นพิธีกรก็ได้ประกาศชื่อเจ้าของงานในคืนนี้ เพราะเห็นว่าท่านเข้ามาแล้ว "ขอเรียนเชิญคุณตะวันฉายขึ้นบนเวทีด้วยครับ" จริงๆ เวทีก็ไม่ได้ทำสูงหรอกเผื่อท่านจะเดินไม่สะดวก "แม่ฝากหนูข้าวหน่อยนะ" ตะวันฉายก็คือแม่ของเพลิงและอัคคี ตอนนางจะไปกล่าวอะไรกับแขก​ นางได้หันไปฝากข้าวปุ้นไว้กับเพลิง เพราะว่าลูกชายคนเล็กคงไม่ว่างดูแล "เราตามคุณแม่เข้าไปข้างในดีกว่าค่ะ" ซัมเมอร์คล้องแขนของอัคคีให้เดินตามเข้าไป แต่จังหวะที่อัคคีกำลังจะเดินผ่านหน้าข้าวปุ้น เขาก็แกะมือของซัมเมอร์ออกแล้วเอื้อมไปจูงแขนข้าวปุ้นให้เดินตามเข้ามา "โอ๊ยคุณเบาหน่อยสิเดี๋ยวฉันก็ล้มหรอก" เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวไม่คิดว่าเขาจะจูงเธอเข้ามาด้วย ก็เมื่อสักครู่ยังเห็นคลอเคลียอยู่กับผู้หญิงอีกคน "อย่าอยู่ห่างฉัน" "?" เขาหมายความว่ายังไงเนี่ย ในเมื่อเขาอยากได้คนใกล้ชิด​ แม่นั่นก็ใกล้แทบจะสิงกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ "ขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านที่มาร่วมงานเลี้ยงของดิฉันในวันนี้ กลับมาประเทศครั้งนี้ฉันอาจจะอยู่นานหน่อย" นางก็แก่มากแล้วเรื่องไหนที่ควรวางก็น่าจะวางได้แล้ว อยากมาอยู่ใกล้ลูกและอยากอุ้มหลานเต็มทีแล้ว ทุกคนที่มาร่วมงานต่างก็ปรบมือ และแสดงความยินดีกับท่านที่ท่านจะกลับมาอยู่บ้านสักที "เดี๋ยวนะ??" ข้าวปุ้นเพิ่งนึกได้ว่าเขาบอกแม่เสียแล้วไม่ใช่เหรอ ฉับพลันนั้นหญิงสาวก็หันขวับไปมองดูผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่เขาไม่ได้สนใจเธอหรอกเขายังคงมองดูแม่ที่กำลังกล่าวอยู่บนเวที "ไหนคุณบอกแม่คุณไม่อยู่แล้วไง" แต่เธอไม่อาจทิ้งความสงสัยนี้ไปได้ เพราะเรื่องนี้แหละเธอถึงได้ติดวังวนของเขาอยู่ ชายหนุ่มที่กำลังให้ความสนใจกับคนที่อยู่บนเวทีค่อยๆ หันมองมาดูคนที่ถาม "ก็แม่ผมไม่อยู่ไง ท่านเพิ่งกลับมา" "ไม่อยู่ในที่นี้คือท่านไม่ได้อยู่ในประเทศเหรอ?" เธอก็ได้ยินอยู่หรอกว่าเขาบอกแม่ไม่อยู่แล้ว แต่ทำไมถึงไม่บอกให้เคลียร์ว่าท่านไม่ได้ตายท่านแค่ไปอยู่ต่างประเทศ "เรื่องนี้คุณอย่าพูดให้แม่ฟังนะ" เขาหมายถึงเรื่องแจกันที่แตกไป "ฉันจะพูด" "ท่านเพิ่งจะ Move on จากเรื่องของพ่อได้ คุณก็จะไปกระตุ้นอารมณ์ของท่านอีกงั้นเหรอ" "คุณหมายความว่ายังไง?" "แจกันนั้นเป็นแจกันที่ท่านกับพ่อลงมือปั้นด้วยกัน" "......." เธอรู้ว่าท่านมีความรักให้กับสามีมากมาย ถ้าพูดเรื่องแจกันขึ้นมาท่านต้องไม่สบายใจแน่เลย อะไรกันเนี่ยทำไมต้องเป็นเราอีกแล้ว ตอนที่ข้าวปุ้นกำลังใช้ความคิดอยู่อัคคีก็แอบกรอกหางตามองมาดู..คิดว่าเธอคงจะเชื่อนะ ผ่านไปไม่นานตะวันฉายก็ลงมาจากเวทีแล้วเดินตรงเข้ามาหาข้าวปุ้น "หนูคงไม่รู้สึกเบื่อใช่ไหม" "ไม่ค่ะ" "ถ้างั้นคุยกับตาอัคคีไปก่อนนะเดี๋ยวแม่ไปทักเพื่อนก่อน" "...ค่ะ" เมื่อกี้ท่านใช้คำว่าแม่กับเราเหรอ ก่อนหน้าท่านใช้คำว่าป้าไม่ใช่เหรอ ลูกชายสองคนที่ท่านบอกว่าให้เราเลือก ท่านจะรู้ไหมว่าพวกเขาคงไม่เหลียวแลเราหรอก "อัคคีคะ" ได้ยินเสียงนี้ทีไรอัคคีถึงกับสะดุ้ง "เข้าไปหาคุณแม่กันเถอะค่ะ" ซัมเมอร์อยากทำให้ทุกคนในงานคืนนี้เห็นว่าตัวเองสนิทสนมกับลูกชายคนเล็กของหุ้นส่วนใหญ่แค่ไหน "คุณก็เข้าไปหาท่านเองสิ" อัคคีที่นั่งอยู่แกะมือของซัมเมอร์ออก ท่าทีของเขาเหมือนเกรงใจสายตาคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ และสิ่งที่เขาทำซัมเมอร์ก็สังเกตเห็น ตกลงผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกับเขากันแน่ ไม่ใช่แค่ซัมเมอร์หรอกที่สังเกต ข้าวปุ้นก็สังเกตเหมือนกัน เขาเป็นบ้าอะไรเหมือนกับว่ากลัวเราจะหึงอย่างนั้นแหละ "คุณทานอะไรหรือยัง" อัคคีหันไปถามข้าวปุ้นทั้งๆ ที่ซัมเมอร์ยังคงยืนอยู่เบื้องหน้า "ยังค่ะ" "ถ้างั้นก็ตามผมมาสิ" "เดี๋ยวฉันไปหาทานเองก็ได้ค่ะ" "งอนผมเหรอ ผมกับซัมเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ซัมคือลูกสาวหุ้นส่วน" "คะ?" ผีโรงแรมเข้าหรือเปล่าวะเนี่ย ทำไมต้องมาอธิบายให้เราฟังด้วย "ตามมาเถอะครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะอธิบายให้ละเอียดเลย" "คุณๆๆ" ข้าวปุ้นตกใจอยู่ดีๆ เขาก็ดึงตัวของเธอให้เดินตาม "คุณใจเย็นก่อนสิฉันขนลุกนะ" "คุณอัคคี!" ซัมเมอร์ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่ยอมเสียผู้ชายคนนี้ไปง่ายๆ แน่ "ผมยังไม่รู้เลยว่าคุณชอบทานอะไร" อาหารในงานนี้มีให้บริการตัวเอง พอเดินมามุมที่มีอาหารตั้งเรียงรายอยู่เขาเลยหยิบจานมาเพื่อจะบริการอาหารให้เธอ แต่สายตานั้นยังคงชำเลืองมองไปดูผู้หญิงอีกคนว่าจะเดินตามมาไหม "ฉันทำเองก็ได้ค่ะ" ข้าวปุ้นกำลังจะเอื้อมไปตักอาหารเอง แต่ถูกอัคคียืนประกบจากทางด้านหลังก่อนจะจับมือของเธอที่เอื้อมไปแล้วช่วยตักอาหารนั้น"??????" ฉากนี้ไม่ใช่แค่ข้าวปุ้นหรอกที่ตกใจ พนักงานที่รอให้บริการอยู่แถวนั้นรวมถึงลูกสาวหุ้นส่วนที่ยังคงจับตามองอยู่ก็ตกใจไม่ต่างกัน