"คุณทำอะไร!" หญิงสาวที่กำลังจะเอื้อมไปตักอาหารถึงกับทำที่ตักหลุดมือ
"ก็จะช่วยคุณไง"
อึก! จังหวะนั้นข้าวปุ้นไม่รีรอแล้ว เธอแทงศอกกลับหลังจนกระแทกเข้ากับลำตัวของคนที่ยืนเบียดอยู่
ถึงแม้ว่าจะจุกแต่อัคคีก็กัดฟันทำสีหน้าให้เป็นปกติแล้วขยับออกมา
"มีอะไรกันหรือเปล่า" หลังจากที่ทักทายเพื่อนฝูงเสร็จแล้วตะวันฉายก็เดินตรงมาทางลูกชายคนเล็ก
"อัคคีเป็นอะไรไปคะ" เห็นว่าคุณแม่ของอัคคีเดินมาทางนี้ซัมเมอร์ที่รอโอกาสอยู่รีบเดินตามมา
"ไม่มีอะไร"
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" ทั้งสองตอบไปแทบจะพร้อมกัน ข้าวปุ้นเลยหยิบเอาสิ่งที่ทำตกเมื่อครู่ขึ้นมาจากโต๊ะแล้วก็ตักอาหารต่อ
ขณะที่กำลังตักอาหารอยู่ก็นึกถึงตอนที่เธอแอบนินทาโรงแรมว่าอาหารแพง ทำไมเราจุดใต้ตำตอขนาดนี้วะ ดันไปนินทากับเจ้าของโรงแรมโดยตรงเลย
"หนูลองชิมอันนี้ดูสิ อร่อยมากเลยนะ" ตะวันฉายตักอาหารแล้วจ่อไปที่ปากของข้าวปุ้นในท่าป้อน
"ขอบคุณค่ะเดี๋ยวข้าวทานเองค่
