อัคคีพยายามโทรหาเธอแต่ก็โทรไม่ติด ไม่รู้ว่าแบตหมดหรือปิดโทรศัพท์ เขาเลยโทรไปที่นเรศวรดู
>>{"อะไรนะครับ?"} ตกใจแทบแย่นึกว่าหายไปไหน ที่ไหนได้ไปหาหลานที่คอนโดของเสี่ยนเรศวรนี่เอง เขาไม่ได้ตามไปหรอกเธอคงอยากมีเวลาส่วนตัว
รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนเขาก็สบายใจขึ้นมาหน่อย เลยกลับมาที่โรงแรม เพราะตอนเย็นต้องดูงานจัดเลี้ยงของลูกค้าอีก
วันต่อมา..
ข้าวปุ้นหยุดงานไปสองวันแล้ว วันนี้จะหยุดอีกไม่ได้ พอถึงเวลาเธอก็เข้างานปกติ
"ขอโทษนะคะคุณภาณุที่ทิ้งงานให้คุณทำคนเดียวเลย"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ"
หลังจากพูดคุยเรื่องงานกันจบ ข้าวปุ้นก็กลับเข้ามาที่ห้องทำงาน กลับมาก็อดเช็คดูโทรศัพท์ไม่ได้ว่าเขาโทรมาหาบ้างไหม แต่นอกจากวันนั้นวันที่ไปเยี่ยมหลานที่คอนโดก็ไม่เห็นเขาโทรมาอีก
เขาเบื่อเราแล้วใช่ไหม เรามันก็น่าเบื่อจริงๆ นี่ ตามเขาอยู่ได้
รออยู่จนถึงช่วงเลิกงานก็ไม่เห็นเข้ามาหา แถมไม่โทรมาถามด้วย ในใจก็ปล่อยวา
