เที่ยงกว่าของวันเดียวกันนั้น.. อัคคีกำลังรับลูกค้าอีกชุดอยู่ แต่พอมองนาฬิกาก็เห็นว่าเที่ยงกว่าแล้ว เขาเลยให้ผู้ช่วยพาแขกไปรอที่ห้องอาหารก่อน ส่วนเขารีบขึ้นมาชั้นบน
แก๊ก.. เปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าอาหารที่เขาสั่งให้พนักงานนำขึ้นมาให้ยังวางอยู่บนโต๊ะ ส่วนเธอตอนนี้นอนหลับอยู่โซฟา
"ทำไมคุณไม่ทานข้าวก่อน" ชายหนุ่มเดินเข้าไปลูบผมเธอเบาๆ
"คุณมาแล้วหรอคะ"
"ถ้าผมมาช้าคุณทานก่อนได้เลยนะ"
"ก็คุณบอกว่าจะขึ้นมาทานด้วยกันนี่"
"ขอโทษนะผมลืมดูเวลา"
"ไม่เป็นไรค่ะ" ข้าวปุ้นตามไปนั่งที่โต๊ะทานข้าว อัคคีเลยทานข้าวเป็นเพื่อนเธอก่อน ตอนที่นั่งทานข้าวเขาก็แอบมองดูนาฬิกาอยู่บ่อยๆ ว่าตัวเองขึ้นมากี่นาทีแล้ว
"คุณรีบไปทำงานเหรอคะ"
"ไม่รีบหรอก"
"ถ้าคุณยังมีงานอยู่ก็ลงไปทำเถอะค่ะ"
"ผมทานข้าวกับคุณได้..ลองทานต้มยำดูสิอร่อยดี" ชายหนุ่มเอื้อมไปตักต้มยำน้ำข้นวางใส่จานให้กับเธอ ข้าวปุ้นกำลังจะตักใส่ปากก็รู้สึกพะ
