"คุณ.."
"ไม่กลับแล้ว" เขารู้ว่าเธอจะพูดอะไร แต่พออัคคีกำลังจะโน้มลงมาจูบอีกครั้งเธอก็รีบดันใบหน้าของเขาออก
"เดี๋ยวแม่คุณก็โทรมาตามอีก กลับไปหาท่านก่อน"
"ถ้าผมกลับไม่โกรธแน่นะ"
"ฉันจะโกรธทำไมล่ะ"
"แล้วเย็นนี้จะให้มาค้างด้วยไหม"
"ตามใจคุณเถอะ" ถ้าเขายังอยู่ในห้องมีหวังเธอไม่ได้นอนต่อแน่ เลยพูดตัดรำคาญไป
"ถ้าอยากให้ออกไปก็หอมแก้มก่อน"
"จะบ้าเหรอ"
"ถ้าหอมแก้มแล้วบ้าคนเขาก็บ้ากันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วน่ะสิ"
"ฉันไม่หอมแก้มคุณหรอกนะ"
"ถ้างั้นก็ไม่ไป" อัคคีกำลังจะเดินกลับไปที่เตียง เธอเลยเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อเขาให้หันกลับมาก่อนที่จะเขย่งเท้าขึ้นสูง ถึงแม้เธอจะเขย่งยังไงก็ไม่ถึงเขาเลยเอียงแก้มขยับต่ำลงมา
"กลับได้หรือยัง" เกิดมาไม่เคยหอมแก้มใครเลย ถ้าไม่ขู่ว่าจะไม่กลับนะเธอไม่มีวันทำแบบนี้หรอก
"อยากหอมอีกข้างไหม"
"ออกไปเลยนะ!"
อัคคีไม่ได้สังเกตตัวเองตอนนี้ใบหน้าแทบจะหุบยิ้มไม่ได้ ยิ่ง
