เมื่ออินทิราเห็นเตชินท์อุ้มผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในบ้านพัก เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่อก เธอไม่อยากที่จะเดินตามเข้าไปเผชิญหน้ากับภาพที่อาจจะทำให้เธอรู้สึกแย่เหมือนที่เพิ่งเจอในไร่องุ่น
อินทิราตัดสินใจที่จะหันหลังกลับ เธอเลือกที่จะเดินตามกลุ่มคนงานเข้าไปในไร่ ตั้งใจที่จะจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า เพื่อไม่ให้ความคิดฟุ้งซ่านไปกับภาพที่เพิ่งเห็น
อินทิราเดินไปยังแปลงองุ่นที่เธอรับผิดชอบ เริ่มตรวจดูความเรียบร้อยของต้นองุ่นอย่างตั้งใจ พยายามที่จะใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไม่ว่าจะเป็นใบที่เหี่ยวเฉา หรือผลองุ่นที่เริ่มสุก
เธอพยายามที่จะใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับการทำงาน ตรงหน้า เพื่อที่จะลืมภาพที่เห็นเมื่อครู่ แต่ในใจลึกๆ แล้วก็ยังคงมีความรู้สึกสงสัยและกังวลอยู่
คนงานคนอื่นๆ สังเกตเห็นว่าอินทิราดูเงียบๆ กว่าปกติ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม
อินทิราเดินเลี่ยงออกมาจากแปลงองุ่น มุ่งหน้าไปยังต้นไม้ใหญ
