เตชินท์ขับรถไปตามถนนยามค่ำคืน แสงไฟจากสองข้างทางสาดส่องเข้ามาในรถเป็นระยะ บรรยากาศภายนอกเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังแผ่วเบา ภายในรถ รสรินนั่งเงียบอยู่ข้างๆ เอนศีรษะพิงกับเบาะด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย เตชินท์เองก็ขับรถด้วยความเงียบขรึม ความคิดหลายอย่างวนเวียนอยู่ในหัว
เมื่อมาถึงบ้านของรสริน เตชินท์ดับเครื่องยนต์แล้วรีบลงจากรถไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร เขาค่อยๆ อุ้มร่างบางของรสรินขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะปิดประตูรถและตรงเข้าไปในบ้านของเธอ เตชินท์วางเธอลงบนโซฟาอย่างเบามือ
"ผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้น ผมจะพาไปหาหมอ" เตชินท์บอก
"พี่เตชินท์จะทิ้งโรสให้อยู่คนเดียว ทั้งๆ ที่โรสเจ็บแบบนี้เหรอคะ" รสรินถามด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
"ผมว่าคุณดีขึ้นมากแล้วนะ ข้อเท้าก็ไม่บวมเท่าเดิมแล้ว คุณอาบน้ำ ทายา แล้วก็พักผ่อนดีกว่าครับ" เตชินท์ตอบอย่างใจเย็น
"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันแน่คะ" รสริน
