อินทิราเงยหน้าขึ้นสบตากับเตชินท์อีกครั้ง เธอพยายามอ่านความรู้สึกจากแววตาของเขา แต่ก็พบเพียงความปรารถนาที่ร้อนแรง
"แต่ว่า..." อินทิราพูดเสียงแผ่ว "เราเพิ่งรู้จักกัน..."
"แล้วมันสำคัญเหรอครับ" เตชินท์ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "บางครั้งความรู้สึกมันก็เกิดขึ้นเร็วและรุนแรง"
เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของอินทิราอย่างเบามือ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเบาๆ ที่ผิวแก้มเนียนของเธอ
อินทิรารู้สึกชาวาบไปทั่วใบหน้า สัมผัสของเขามันทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวอย่างประหลาด
"ความรู้สึกของคุณมันไม่เหมือนกับฉันค่ะ" อินทิราตอบเสียงหนักแน่น แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความสั่นเครือ
"ผมทำให้เหมือนได้นะครับ" เตชินท์กระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนา
"ไม่จำเป็น" อินทิราพยายามพูดให้หนักแน่น แต่ร่างกายของเธอกลับเริ่มสั่นเล็กน้อย
"จำเป็นสิครับ เพราะผมต้องปลดปล่อย ตอนนี้มันทนไม่ไหวแล้ว" เตชิน
