"ไม่ค่ะ" อินทิราตอบเสียงแข็ง พยายามเบือนหน้าหนี
"คุณจะทิ้งผมไว้กลางทางแบบนี้เหรอ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ" เตชินท์กอดเธอแน่นขึ้น
"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้คุณเลยนะคะ คุณเป็นของคุณเอง" อินทิราเถียง
"จะไม่ทำได้ไง คุณทำให้ผมมีอารมณ์ไง" เตชินท์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
"นั่นมันก็เรื่องของคุณค่ะ ไม่เกี่ยวกับฉัน ปล่อย!" อินทิราพยายามดิ้น แต่เตชินท์ไม่ยอมปล่อย
"หรือว่าโกรธผมเรื่องเมื่อตอนเย็น" เตชินท์ถาม
อินทิราชะงักไปเล็กน้อย "เปล่าค่ะ" เธอปากแข็ง ทั้งที่สาเหตุความไม่พอใจก็มาจากสิ่งที่เขาทำนั่นจริงๆ
"ผมกับรสรินไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอเป็นเหมือนน้องสาวที่สนิทกับคุณแม่ของผม เรารู้จักกันมานานก็จริง แต่ผมไม่ได้ชอบเธอ" เตชินท์อธิบาย
อินทิราหันมามองหน้าเขา เธอเหมือนจะอ่อนลงเล็กน้อย
"ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าผมมีความรู้สึกแบบนี้แค่กับคุณคนเดียว" เตชินท์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงของเขาจริงจังและหนักแน่น
