อินทิราตัดสินใจปีนบันไดไม้เก่าๆ ขึ้นไปยังหอสังเกตการณ์เล็กๆ กลางไร่องุ่น เธอค่อยๆ ก้าวขึ้นทีละขั้น จนกระทั่งถึงพื้นไม้ด้านบน เธอทิ้งตัวลงนั่งบนขอบไม้เก่าๆ ทอดสายตามองออกไปยังผืนไร่องุ่นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา แสงแดดยามสายส่องกระทบใบองุ่นสีเขียวเข้มเป็นประกายระยิบระยับ
ตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งล่วงเลยมาถึงช่วงสาย อินทิรายังไม่เห็นแม้แต่เงาของเตชินท์ในไร่เลย ความทรงจำถึงค่ำคืนที่เร่าร้อนเมื่อคืนวานยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ สัมผัสของเขา คำพูดที่พร่ากระซิบข้างหู ทุกอย่างยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น
ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในใจของอินทิรา ทั้งความเขินอายจากค่ำคืนที่ผ่านมา ความหวั่นไหวต่อสัมผัสที่ยังคงติดตรึง และความไม่แน่ใจอย่างลึกซึ้งในความสัมพันธ์ครั้งนี้ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเตชินท์ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมามันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ความสัมพันธ์ทางกายที่เร่าร้
